บทที่ 165 ข้าอ้าปากงับทีเดียว เจ้าก็ไม่เหลือซากแล้ว!
ทว่า บุรุษชุดดำผู้นี้ต่อให้ฝันก็คงคิดไม่ถึง…
การที่ไม่ยอมเสียหน้า ย่อมต้องแลกมาด้วยการเสียชีวิตแทน
“เดิมทีเจ้ามีโอกาสจะมีชีวิตรอดอยู่แท้ ๆ แต่ยังดีที่เจ้าเลือกจะตัดหนทางนั้นด้วยตัวเอง!”
เมิ่งฝานจ้องมองบุรุษชุดดำพลางเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา
รอยยิ้มนั้น… ซ่อนดาบไว้ข้างหลัง
และมันคือดาบสังหารที่จะตามล้างผลาญจนกว่าจะตายตกตามกัน
หากบุรุษชุดดำผู้นี้หลบหนีไปเสียตั้งแต่เมื่อครู่ เขาก็คงตามล่าตัวมันได้ยากยิ่ง
แต่ในเมื่อมันเลือกหวนกลับมา ก็เท่ากับมามอบศีรษะให้ถึงที่
ระดับหนิงตาน!
ระดับหนิงตานแล้วอย่างไร
สำหรับเมิ่งฝานแล้วมันก็ต้องตายอยู่ดี มิต้องกล่าวถึงตราประทับกระบี่ที่ผู้อาวุโสหลินมอบให้ซึ่งสามารถกวาดล้างศัตรูได้ทุกทิศทาง
ต่อให้ไม่ใช้ตราประทับกระบี่ใบนี้ เขาก็ยังมีความมั่นใจที่จะปลิดชีพบุรุษชุดดำผู้นี้ได้
ก่อนที่เมิ่งฝานจะใช้เวลาสิบวันสิบคืนหยั่งรู้เคล็ดวิชาจากศิลาเทพกระบี่ เขาก็นับได้ว่าเป็นผู้ไร้เทียมทานในระดับเทียนหยวนแล้ว