บทที่ 164 ศิษย์พี่เมิ่ง ท่านอยู่ระดับหนิงตานใช่หรือไม่?
ในจังหวะที่บุรุษชุดดำเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเย่ชิงอวี๋ในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร และเตรียมจะฟาดฟันดาบลงเพื่อปลิดศีรษะของนาง
พลันมีลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานมาจากขอบฟ้า รวดเร็วดุจดาวตก ดาบในมือของบุรุษชุดดำชะงักกึก สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
วิชาคุมกระบี่เหินเวหา!!!
ผู้ที่ครอบครองวิชาเช่นนี้ได้ พลังฝีมือย่อมมิได้ด้อยไปกว่าตนแน่นอน
นี่คือพรรคพวกที่ยัยเด็กนี่เรียกมางั้นรึ?
ช่างรวดเร็วทันใจเสียจริง!
สีหน้าของบุรุษชุดดำเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ภายในหนึ่งลมหายใจ ความคิดลังเลหลายสายผุดขึ้นมาในหัว
จะสังหารสตรีตรงหน้าก่อน หรือจะรีบถอยหนีไปในทันที ท้ายที่สุด มันก็ตัดสินใจเลือกที่จะถอย
กล่าวตามตรง มันและสตรีผู้นี้มิได้มีแค้นเคืองต่อกัน หากต้องเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยงอันตรายเพียงเพื่อสังหารนาง ย่อมมิคุ้มค่าเป็นแน่
หลักใหญ่ใจความคือมันเป็นคนระแวดระวังภัยเป็นนิจ นิสัยเช่นนี้มิอาจเปลี่ยนได้ในชั่วครู่ชั่วยาม
และมันยังรู้สึกว่านี่เป็นนิสัยที่ดี มิจำเป็นต้องแก้ไขแต่อย่างใด
บุรุษชุดดำถอยกรายไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็หายลับไปจากที่แห่งนั้น