แต่เมิ่งฝานคุ้นชินกับการทำตัวต่ำต้อยมานาน การเปิดเผยความลับมากเกินไปต่อหน้าเย่ชิงอวี๋นั้นไม่มีความจำเป็น หรือจะกล่าวว่าไม่ถึงขั้นต้องทำเช่นนั้นก็ได้!
แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้อยู่บนพื้นฐานที่ว่าเมิ่งฝานยังมี ‘ทางเลือก’
หากเขามีทางเลือกอื่น เขาจะไม่พิจารณาเรื่องที่ดูจุกจิกเหล่านี้เลย ที่เขาสามารถจุกจิกได้เช่นนี้ เป็นเพราะเขายังรับมือได้สบายมือ!
ตราประทับกระบี่นั้นล้ำค่าเกินไป หากเมิ่งฝานใช้มันที่นี่ ย่อมเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ
และนอกจากตราประทับกระบี่ เมิ่งฝานยังมีทางเลือกที่สองที่ไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตนเอง
นั่นก็คือ…
“เสี่ยวชิง!” เมิ่งฝานเรียกออกมาเบา ๆ คำหนึ่ง
ในพริบตา แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเมิ่งฝาน
มารร้ายชุดดำฝั่งตรงข้ามอยู่ระดับหนิงตาน แต่ ‘เสี่ยวชิง’ ที่เมิ่งฝานเลี้ยงไว้ ก็อยู่ระดับหนิงตานเช่นกัน
เสี่ยวชิงที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับมหาอสูร ในยามนี้ มีตบะเทียบเท่ากับมนุษย์ระดับหนิงตานขั้นต้นพอดี
บางทีอาจไม่จำเป็นต้องให้เมิ่งฝานลงมือ เสี่ยวชิงเพียงตัวเดียวก็สามารถจัดการบุรุษชุดดำผู้นี้ให้ตายคามือได้
