นยินยอม”เมื่อยูรินะได้ยินคำตอบนั้น เธอก็ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น เธอเอนตัวไปหอมแก้มที่เต็มไปด้วยหนวดเคราของเคียวซูเกะอย่างแรง“ขอบค่ะคุณลุง! ลุงเคียวซูเกะใจดีที่สุดเลย!” เธอยิ้มจนตาหยีเคียวซูเกะยืนตะลึงอยู่กับที่ชั่วขณะหนึ่งผ่านไป เขาได้สติกลับมา มุมปากปรากฏรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัวการแสดงดอกไม้ไฟมาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว ดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บานสะพรั่งอย่างงดงาม ไล่ความมืดมิดให้หายไป นำแสงสว่างอันแสนสั้นแต่รุ่งโรจน์มาสู่โลกมนุษย์ดอกไม้ไฟร่วงโรย…ท้องฟ้ากลับจมดิ่งสู่ความมืดและความเงียบอีกครั้งเคียวซูเกะแบกยูรินะ ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังทยอยแยกย้ายกันออกจากงาน“ลุงเคียวซูเกะ งานดอกไม้ไฟจบแล้ว พวกเรากลับกันเถอะค่ะ” ยูรินะเอ่ยปากเตือน“อืม” เคียวซูเกะมองท้องฟ้าที่มืดมิด “……กลับกันเถอะ”
