สองชั่วโมงผ่านไป เสิ่นชิงจู่นำคณะออกจาก ต้นไม้ราตรีคลับบนรถที่กำลังแล่นออกไปอย่างช้าๆ เสิ่นชิงจู่หยิบรูปถ่ายหลายใบออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้กับอิโมริ ยูที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจอิโมริ ยูรับรูปถ่ายมาดู ทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง “บอส นี่คือ…”อิโมริ ยูพลิกดูรูปถ่ายทั้งสี่ใบใบแรกเป็นชายผมดำตาดำ หน้าดุดัน มีดาบเหน็บอยู่ที่เอว ใบที่สองเป็นสาวสวยในเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม ใบที่สามเป็นชายร่างท้วมบนใบหน้ามีรอยแผลเป็น แต่ดูใจดีและร่าเริง ส่วนใบสุดท้ายเป็นชายหนุ่มร่างผอมแบกโลงศพ ดูสุภาพและมีออร่า“ช่วยตามหาคนพวกนี้ให้ฉันหน่อย” เสิ่นชิงจู่สั่งเสียงเรียบถึงแม้ว่าอิโมริ ยูจะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เขาก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ครับ!”……หลังจากที่รถยนต์ทั้งสิบกว่าคันแล่นออกไปจนลับสายตา เคียวซูเกะก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเจอแต่แก๊งยากูซ่าทุกวี่ทุกวัน เคียวซูเกะรู้สึกว่าหัวใจของเขาจะวายตายอยู่แล้ว เขาหันไปมองอามามิยะ ฮารูกิและหลินชีเยี่ยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องส่วนตัว ก่อนจะเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้“พวกเขา……คงมาไม่บ่อยหรอกใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิด “ไม่บ่อยหรอก แค่วันละครั้งเท่านั้น”มุมปากของเคียวซูเกะกระตุกทันที พร้อมกับดวงตาที่ฉายแววขมขื่นของเขา“งั้นพวกนายไปพักผ่อนสักหน่อยดีไหม? ตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้นอนเลย อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องเปิดร้านแล้ว” เคียวซูเกะมองดูนาฬิกาแล้วพูดอย่างห่วงใย “วัยรุ่นก็ต้องดูแลตัวเอง
