บ้างนะ อาชีพโฮสต์ถ้าแก่ตัวไปก็ไม่ค่อยมีเป็นที่นิยมแล้ว”ยูรินะเอนตัวลงบนโต๊ะ พร้อมกับถามอย่างซุกซน “จะกลายเป็นเหมือนลุงเคียวซูเกะงั้นเหรอ?”เคียวซูเกะ “……”“ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะเป็นแบบนี้ แต่ตอนหนุ่มๆ ฉันก็ไม่แพ้อามามิยะหรอกนะ……ถึงแม้ว่าอาจจะสู้อาซาบะไม่ได้ก็เถอะ” เคียวซูเกะยักไหล่ “เมื่อก่อน ฉันคือโฮสต์อันดับหนึ่งของร้านโฮสต์ดังที่สุดในย่านชินจูกุ เป็นโฮสต์ที่โด่งดังที่สุดในญี่ปุ่นเลยนะ ทุกคืนมีสาวๆ มาใช้บริการเต็มถนนเลยล่ะ!”ทำใดนั้นคินก็เริ่มหาวหวอดขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยอย่างจนใจ “เริ่มอีกแล้ว…”ใบหน้าเล็กๆ ของยูรินะเต็มไปด้วยความสงสัย “ถ้าลุงเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงมาเปิดร้านโฮสต์ที่นี่ล่ะ?”“เอ่อ……มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นน่ะ…” เคียวซูเกะตอบอย่างอ้ำอึ้งหลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น “ลุงเคียวซูเกะ จริงๆ แล้ววันนี้ผมอยากขอลาสักวัน”ได้ยินดังนั้น เคียวซูเกะก็ชะงักไปทันที “ลาเหรอ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ไม่สบายงั้นเหรอ? หรือบอสใหญ่คนนั้น……เอ่อ……รุนแรงเกินไป?”“……ไม่ใช่ครับ” หลินชีเยี่ยปฏิเสธจากนั้นเขาก็ชี้ไปที่โทรทัศน์ซึ่งกำลังถ่ายทอดสดงานเทศกาล แล้วอธิบายต่อ “พวกเราเพิ่งมาจากโยโกฮาม่า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจองานเทศกาลของโอซาก้า ผมเลยอยากพายูซึรินะไปดูที่งานสักหน่อย”อามามิยะ ฮารูกิพยักหน้าเห็นด้วยทันที “ผมก็อยากไปดูเหมือนกัน”“งานเทศกาลเหรอ…” เคียวซูเกะมองภาพงานเทศกาลที่กำลังเตรียมการอย่า
