าว แต่พอคิดดูอีกที เขาก็เงียบไปเขาแอบใส่เสื้อผ้าให้ตัวเองอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ค้นหาเสื้อขนเป็ดสีดำตัวหนาออกมา สวมทับให้จิ้งจอกเก้าหางสาว ปิดบังร่างกายเปลือยเปล่าของเธอที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ“ปีศาจร้าย! ลุกขึ้นมาประลองกันเถอะ!”จิ้งจอกเก้าหางสาวที่นอนอยู่บนเตียงหาวอย่างเกียจคร้าน ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นเสื้อขนเป็ดสีดำตัวหนาบนตัวเอง ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง“โชตะ นี่เจ้า…”โฮชิมิ โชตะยิ้มอย่างมั่นใจ “จิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ ใส่อันนี้ซะ ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าเธอจะใช้เสน่ห์อะไรมารบกวนฉันได้อีก! มาประลองกันอย่างยุติธรรมกันเถอะ!”จิ้งจอกเก้าหางสาว “……”นางกลอกตาอย่างเงียบๆ พร้อมกับสวมเสื้อขนเป็ดแล้วลงจากเตียง นั่งลงตรงข้ามโต๊ะเตี้ย ก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เอาล่ะ นายท่านของข้า โฮชิมิ โชตะ เจ้าพร้อมจะเริ่มเกมวันนี้แล้วหรือยัง?”“ฉันพร้อมแล้ว!” ดวงตาของโฮชิมิ โชตะเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น“เกมวันนี้คือ……การโยนลูกดอกลงแจกัน!”โฮชิมิ โชตะอึ้งไปครู่หนึ่งจิ้งจอกเก้าหางสาวโบกมือเบาๆ ทันใดนั้น แจกันทองเหลืองก็ปรากฏขึ้นที่มุมห้อง บนโต๊ะเตี้ยมีลูกดอกขนนกหกอัน แบ่งเป็นคนละสามอันวางอยู่ตรงหน้า“คนละสามลูก ผู้ใดโยนลงแจกันได้มากกว่าผู้นั้นเป็นฝ่ายชนะ” จิ้งจอกเก้าหางสาวมองโฮชิมิ โชตะพลางพูดด้วยรอยยิ้มโฮชิมิ โชตะ จ้องมองลูกดอกสามอันตรงหน้าอย่างงุนงง ครู่หนึ่งผ่านไป เขาก็เม้มปากอย่างเ
