หนื่อยใจ ดวงตาหม่นลง“โชตะ เป็นอันใดไปหรือ?” จิ้งจอกเก้าหางสาวเอ่ยถามขึ้น“แบบนี้ฉันไม่มีทางชนะแน่ๆ!” โฮชิมิ โชตะพูดอย่างสิ้นหวัง “ฉันก็แค่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ไม่เก่งเรื่องต่อสู้ ไม่เก่งเรื่องใช้อาวุธ ในเกมแบบนี้ ฉันจะชนะเธอที่เป็นนักรบได้ยังไง…”โฮชิมิ โชตะ ก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวังวันนี้……เขาก็ช่วยอามามิยะ ฮารูกิไม่ได้อีกแล้วจิ้งจอกเก้าหางสาวมองเขาเงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปาก “อ้าว วันนี้โชตะไม่กล้าลองสักหน่อยหรือ จะยอมแพ้แล้วหรือ……สมแล้วที่เป็นคนขี้ขลาด”เมื่อได้ยินประโยคนี้ โฮชิมิ โชตะก็เงยหน้าขึ้นทันที เขามองลูกดอกสามอันที่อยู่ตรงหน้าอย่างลังเลใจ ครู่หนึ่งก็กัดฟันพูดขึ้น“ใครว่า! ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก……มาแข่งกันเลย!”เขาคว้าลูกดอกอันหนึ่งขึ้นมา ตั้งใจเล็งไปที่แจกันทองเหลืองที่มุมห้อง แล้วโยนออกไปอย่างแรง จากนั้นก็รีบคว้าลูกดอกอีกสองอันที่เหลือ โยนตามไปติดๆ!
