เราก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน”“มีคนมาทำให้น้ำในโอซาก้าขุ่น แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี แต่ต้องไม่ทำเกินเลยเกินไป ไม่อย่างนั้นถ้าซามุกาวะ สึคาสะใช้ดาบมากาตสึ อาจจะส่งผลกระทบต่อแผนของเราได้ เพราะว่า… ดาบในมือของซามุกาวะ สึคาสะไม่ใช่สิ่งที่พวกยากูซ่ากลุ่มหนึ่งจะรับมือได้”“อ้อใช่ ดาบของเขาชื่ออะไรนะ? ทำไมถึงสามารถสร้างความเสียหายได้มากมายจากระยะไกลได้ขนาดนั้น?”หลินชีเยี่ยนึกถึงดาบที่ฟาดฟันสะพานจากลงมาจากท้องฟ้า อดถามไม่ได้“ดาบมากาตสึทั้งเก้า เล่มที่ห้า [โคกุโจ] ในรัศมีสามสิบกิโลเมตรรอบตัวเจ้าของดาบ แค่กำหนดพิกัด ก็สามารถฟาดฟันเงาของตัวดาบลงมาในพื้นที่นั้น สร้างความเสียหายน่าสะพรึง”อามามิยะ ฮารูกิหยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “ขอเสริมอีกนิดว่า การจัดอันดับของดาบมากาตสึทั้งเก้าเล่มไม่ได้แบ่งตามพลัง แต่เป็นลำดับที่ถูกตีขึ้นมาตั้งแต่แรก ดังนั้นไม่ใช่ว่ายิ่งอันดับสูงจะยิ่งแข็งแกร่ง”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ก็คือตราบใดที่เขาไม่รู้พิกัดของเรา [โคกุโจ] ก็ไม่สามารถสร้างภัยคุกคามได้”“ใช่แล้ว”“งั้นเฝ้าดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน ดูว่าแก๊งเงามรณะกับตระกูลซามุกาวะจะห้ำหั่นกันถึงขั้นไหน” หลินชีเยี่ยพูดช้าๆ เหม่อมองไปยังถนนที่ค่อยๆ สว่างขึ้นด้วยแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างเนื่องจากปัญหาเวลาเข้างาน ชีวิตประจำวันของทุกคนที่ ต้นไม้ราตรีคลับ กลับหัวกลับหางไปหมดแล้ว พวกเขานอนตอนกลางวัน ตื่นตอนบ่าย และเตรียมตัวเปิดร้านในตอนกลางคืนเมื
