ิทธิภาพบางประการเมื่อคุณหนูสึเนตะดื่มเหล้าหมดและลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเมามาย เธอเตรียมตัวกลับบ้าน สิ่งที่คิดอยู่ในหัวก็คือ‘ฉันป่วยจริงๆ หรือเปล่านะ?’ ‘สิ่งที่เขาพูดดูมีเหตุผลมากเลยนะ!’“ทั้งสองท่านเตรียมจะกลับแล้วหรือครับ?” ลุงเคียวซูเกะแย้มยิ้ม เดินมาหาคุณหนูสึเนตะ “วันนี้สนุกกับการดื่มไหมครับ?”“อืม… สนุกมากค่ะ ฉันชอบมาก! คราวหน้าฉันจะมาอีกแน่นอนค่ะ!” คุณหนูสึเนตะหันไปโบกมือให้หลินชีเยี่ย“ลาก่อนนะคะ คุณหมออาซาบะ!”“ลาก่อนครับ” หลินชีเยี่ยยิ้มพลางกล่าวลุงเคียวซูเกะ “???”คุณหมออาซาบะคืออะไรกัน?!!โรลเพลย์ใหม่เหรอ?หลังจากส่งลูกค้าทั้งสองกลับไปอย่างงุนงง ทางฝั่งอามามิยะ ฮารูกิก็ใกล้จะเสร็จแล้วเช่นกันอามามิยะ ฮารูกิถือแก้วไวน์นั่งอยู่ตรงหน้าลูกค้าผู้หญิงคนนั้น ลูกค้าสาวจับแขนเสื้อของเขาพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ราวกับกำลังบ่นถึงความอยุติธรรมบางอย่างหลินชีเยี่ยได้ยินอามามิยะ ฮารูกิพูดอย่างแผ่วเบา“อ้อ? งั้นหรอ? คุณน่าสงสารจังเลย”“นี่เป็นความผิดของสังคม ไม่ใช่ความผิดของคุณนะครับ”“ไม่เป็นไร สักวันหนึ่ง ผมจะช่วยคุณแก้ไขสังคมสกปรกนี้เอง”หลังจากส่งลูกค้าคนนั้นกลับไป ร้านก็เงียบสงบลง ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว ไม่มีลูกค้าคนอื่นมาอีก ลุงเคียวซูเกะนั่งอยู่ริมหน้าต่างคนเดียว คำนวณรายได้คืนนี้ไปพลางยิ้มอย่างมีความสุขไปพลางอามามิยะ ฮารูกิลุกขึ้นจากที่นั่งเดินมาข้างๆ หลินชีเยี่ย “นายคิดว่ายังไง?”“อะไรหรอ?”“
