ต้นไม้ราตรีคลับโคมไฟเริ่มสว่าง ป้ายนีออนบนถนนโดทงโบริสว่างขึ้นทีละดวงใต้ท้องฟ้ามืดมิด แสงสีน้ำเงินม่วงส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ชั้นสองของคลับแบล็กฟีนิกซ์ ทำให้ห้องอาหารมีประกายแสงพิเศษยูรินะเช็ดโต๊ะทุกตัวจนสะอาดเอี่ยม หลังจากทำงานมาทั้งวัน เธอนั่งลงบนเก้าอี้และถอนหายใจยาวในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มสวมเสื้อนอกสีน้ำเงินเข้มประดับเลื่อมมานั่งตรงข้ามเธอ และมองเธอเงียบๆยูรินะเพิ่งรู้จักโฮสต์หน้าใหม่คนนี้วันนี้เอง ต้องยอมรับว่าแม้แต่สายตาอันเฉียบคมและพิถีพิถันของเธอก็ยังหาข้อบกพร่องในรูปลักษณ์ของอามามิยะ ฮารูกิไม่ได้เลย ในใจของเธอ ความสามารถของอามามิยะ ฮารูกิในฐานะโฮสต์นั้นด้อยกว่าหลินชีเยี่ยเพียงเล็กน้อยเท่านั้นและสิ่งที่ด้อยกว่านั้นคือเขาไม่มีบุคลิกของกษัตริย์ที่แฝงอยู่เหมือนหลินชีเยี่ย“พี่อามามิยะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ยูรินะเห็นอามามิยะ ฮารูกิจ้องมองเธอตลอด จึงถามอย่างสงสัยอามามิยะ ฮารูกิชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า “ไม่ ไม่มีอะไร แค่เธอดูคล้ายเพื่อนคนหนึ่งของฉันมาก”“เพื่อนเหรอ?” ยูรินะคิดสักครู่ “เพื่อนที่คุณพูดถึง เป็นผู้หญิงใช่ไหม?”“ไม่……เขาเป็นผู้ชาย”“……ช่างไม่มีมารยาทเสียเลย” ยูรินะพึมพำเบาๆแปะ แปะ แปะ!ลุงเคียวซูเกะปรบมือสองสามที แล้วเดินมาหาทุกคน พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า“ถึงเวลาเปิดร้านแล้ว ดาวรุ่งแห่งวงการโฮสต์ทั้งหลาย……พวกนายพร้อมที่จะต้อนรับเสียงเชียร์และความกระตือรือร้นของลูกค้าสาวผู้ทร
