งเกียรติหรือยัง?”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว ดูเหมือนไม่เข้าใจว่าลุงเคียวซูเกะกำลังพูดอะไร จึงไม่ตอบอามามิยะ ฮารูกิก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองเงียบๆ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินประโยคนั้นมีเพียงคินที่ยื่นมือออกไปอย่างเกียจคร้าน พูดอย่างไม่มีแรงว่า “พร้อมแล้ว~”บรรยากาศอึดอัดนี้ไม่ได้ส่งผลต่อรอยยิ้มบนใบหน้าของลุงเคียวซูเกะเลย เขาเดินลงบันได เปิดประตูใหญ่ที่ปิดสนิท พร้อมกับเปิดป้ายนีออนที่แขวนอยู่ชั้นบนต้นไม้ราตรีคลับ เริ่มเปิดทำการหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ยืนอยู่ที่บันไดชั้นสอง พร้อมต้อนรับลูกค้าได้ทุกเมื่อ ส่วนคินยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนโต๊ะ หาวหวอดออกมาไม่นาน คนทั้งสองก็รู้ว่าทำไมคินถึงไม่ตื่นเต้นเลยเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่เปิดร้าน แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกค้าหรือพูดอีกอย่างก็คือ ถนนสายเล็กที่เงียบสงบซึ่งเป็นที่ตั้งของ ต้นไม้ราตรีคลับ นี้ แทบไม่มีคนผ่านไปมาเลย ถ้ามีก็แค่มองเข้ามาในซอยแวบหนึ่งแล้วก็เดินจากไปตอนนี้ คินที่เมื่อกี้ยังบอกว่า ‘พร้อมแล้ว~’ ก็หลับไปแล้วบนโต๊ะหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิยืนอยู่สองข้างของทางเดิน มองหน้ากันแวบหนึ่ง ต่างก็รู้สึกเหมือนถูกหลอกไม่มีลูกค้า แล้วจะมีรายได้และค่าคอมมิชชั่นมาจากไหน?!“ลุงเคียวซูเกะ ทำไมจนป่านนี้ยังไม่มีลูกค้าเลยครับ?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้ลุงเคียวซูเกะหัวเราะคิกคัก “ไม่ต้องรีบ ตอนนี้ยังเร็วอยู่… รออีกหน่อย ลูกค้าต้องมาแน
