่นอน”ดังนั้น หลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิก็รออยู่อย่างนั้นตั้งแต่หกโมงจนถึงสี่ทุ่มลูกค้าที่เดินไปมาแถวโดทงโบริเพื่อกินอาหารเย็นส่วนใหญ่ก็กลับไปแล้ว ปริมาณคนลดลงไปมาก หลินชีเยี่ยได้แต่มองดูถนนที่คึกคักค่อยๆ เงียบเหงาลง ความรู้สึกว่าถูกหลอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้นในตอนที่เขากำลังจะไปหาลุงเคียวซูเกะ เสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นจากชั้นล่างทันที“คินคุง~ ฮิก คินคุง~ ฉันมาหาแกแล้วนะ~”หลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิตื่นตัวขึ้นมาทันที ส่วนคินที่นอนหลับอยู่บนโต๊ะก็สะดุ้งตื่น ราวกับเพิ่งฝันร้ายมีลูกค้ามาแล้ว!ผู้หญิงสามคนอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดเดินขึ้นบันไดมาด้วยกัน ผู้หญิงที่นำหน้าดูเหมือนจะดื่มมามาก แม้ยืนห่างออกไปหลายเมตร หลินชีเยี่ยก็ยังได้กลิ่นเหล้าจากตัวเธอ ส่วนอีกสองคนดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิท มาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก มองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่ทั้งอายและอยากรู้อยากเห็นลุงเคียวซูเกะรีบเดินไปหาลูกค้าทั้งสามคน ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยมิตรไมตรี“คุณหนูสึเนตะ วันนี้มาหาคินคุงอีกแล้วเหรอครับ?”“อ๋อ เคียวซูเกะนี่เอง… ฮิก” คุณหนูสึเนตะสะอึก “เร็วเข้า เร็วเข้า ให้คินมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อย ฉันไม่ได้เจอเขามานานแล้ว ไม่รู้ช่วงนี้ผอมลงบ้างรึเปล่า……”“ไม่มีปัญหาครับ ตอนนี้คินว่างอยู่พอดี” ลุงเคียวซูเกะยิ้มมองไปทางลูกค้าผู้หญิงอีกสองคน “สองคนนี้เป็นเพื่อนของคุณหนูสึเนตะใช่ไหมครับ? ดูเหมือนจะไม่คุ้นหน้า มาครั้งแรกใช่
