ลังจากผ่านไปนาน เขาค่อยๆ เอ่ยปาก “แต่ผมต้องการเงิน”“อาชญากรหาเงิน จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?”“คนอื่นไม่เข้าใจผม จะมองผมเป็นอาชญากรก็ได้ แต่ผมไม่สามารถมองตัวเองเป็นอาชญากรได้” อามามิยะ ฮารูกิเอ่ยอย่างสงบ “ถ้าผมไปขโมยหรือปล้น สูญเสียจุดยืนทางศีลธรรมของตัวเอง แล้วจะต่างอะไรกับพวก ‘คนชั่ว’ คนอื่นๆล่ะ?”ร่างชุดขาวเงียบไปชั่วขณะ “ข้าคิดว่า เจ้าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้”“โฮชิมิ โชตะยอมเสียสละเพื่อเป้าหมายของพวกเราได้ ผมก็ทำได้เหมือนกัน” อามามิยะ ฮารูกิพูดแผ่วเบา “แค่เป็นโฮสต์เท่านั้น ไม่ใช่การขายตัว ผมรู้ขอบเขตของตัวเอง แค่หาเงินได้พอสมควร ผมก็จะออกจากที่นี่ ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมเคยทำงานที่นี่ อีกอย่าง บาร์โฮสต์เป็นที่รวมคนหลากหลาย เป็นสถานที่ที่ดีในการสืบข่าว บางทีอาจจะได้ยินอะไรเกี่ยวกับสะพานยามาซากิบ้าง”“……ก็ได้”วิญญาณดาบ [อาเมะคูซูเระ] เห็นว่าเจ้าของดาบของตนตัดสินใจแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก ภาพสะท้อนในประตูกระจกค่อยๆ เลือนหาย เหลือเพียงอามามิยะ ฮารูกิยืนอยู่หน้าประตูเพียงลำพังอามามิยะ ฮารูกิสูดหายใจลึก แล้วกดกริ่งประตูติ๊งต่อง!เสียงกริ่งใสกังวาน ครู่ต่อมาประตูใหญ่ที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ เปิดออกลุงเคียวซูเกะเปิดประตู เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีสวมชุดกิโมโนสีดำยืนอยู่หน้าประตู จึงชะงักไปชั่วขณะแม้จะเป็นชุดกิโมโนสีดำ แต่ก็ไม่อาจปิดบังรูปร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มคนนี้ได้ ใบหน้าเยาว์วัยมีรอยแผลเป็นจางๆที
