ความจริงพิสูจน์แล้วว่า เสิ่นชิงจู่ไม่มีพรสวรรค์ด้านการเรียนรู้เอาเสียเลยแม้จะอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีแล้ว เขาก็ยังฟังภาษาของอีกฝ่ายไม่เข้าใจ นอกจากชื่อของลูกน้องสองคนที่สาบานเป็นพี่น้องกับตัวเองแล้ว คำที่เขาพูดได้ก็มีแค่สามประโยค“ไอ้บ้า!”“ฆ่า!”“ดี!”ภาษาที่รู้มีแค่สามประโยคนี้ ส่วนที่เหลือก็ต้องดูสถานการณ์แล้วแสดงออกไปเหมือนกับตอนนี้อาซากุระ เคนคุกเข่าอยู่ตรงนั้น รายงานสถานการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน คนอื่นๆ ต่างจับจ้องมาที่เสิ่นชิงจู่ผู้เป็นบอสใหญ่ของแก๊งเงามรณะ รอคอยการตัดสินใจของเขา“บอสใหญ่ครับ ตระกูลซามุกาวะได้ยื่นมือเข้ามาในคันไซแล้ว พวกเขาไม่ได้เห็นแก๊งเงามรณะของเราอยู่ในสายตาเลย เราต้องสั่งสอนพวกเขาให้กลับไปคันโตให้ได้!” อาซากุระ เคนกล่าวด้วยแววตาแห่งความโกรธแค้น มองเสิ่นชิงจู่อย่างจริงจังคนหลังขมวดคิ้ว เบนสายตาไปมองชายหญิงที่คุกเข่าอยู่รอบๆ ห้องโถง บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธเช่นกันถึงแม้เสิ่นชิงจู่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็พอเดาได้ว่ามีใครบางคนทำให้ทุกคนโกรธอืม งั้นก็ง่ายแล้วเสิ่นชิงจู่คีบบุหรี่ไว้ในมือ ดวงตาเย็นชาของเขาเผยจิตสังหาร“ฆ่า” เขาพูดอย่างแผ่วเบาเมื่อได้ยินคำพูดนี้ อาซากุระ เคนและชายหญิงที่คุกเข่าอยู่โดยรอบต่างก็มีสีหน้ายินดี พร้อมตะโกนเสียงดัง“บอสใหญ่ผู้ปรีชา!”เสิ่นชิงจู่เห็นปฏิกิริยาของพวกเขาแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก……คราวนี้เขาก็เดาถูกอีกแล้วในขณะนั้น อาซา
