ากูซ่าที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้อาซาคุระยังจำได้ไม่ลืมขณะที่กำลังพิจารณาคำพูดที่จะใช้เมื่อพบหัวหน้าใหญ่ อาซากุระ เคนก็เดินมาถึงหน้าประตูบานเลื่อนแบบญี่ปุ่นที่ปิดสนิท“เชิญ” ชายผู้นำทางทำท่าเชื้อเชิญให้อาซากุระ เคนอาซากุระ เคนจัดแต่งเสื้อผ้าเป็นครั้งสุดท้าย สูดหายใจลึกแล้วเลื่อนประตูเปิดหลังประตูเป็นห้องโถงกว้าง ปูด้วยเสื่อทาทามิ สองข้างของห้องมีชายหญิงกว่าสองร้อยคนคุกเข่าเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ผู้ชายสวมชุดกิโมโนสีดำ ผู้หญิงสวมชุดโทเมโซเดะสีดำ สวมถุงเท้าขาวและเกี๊ยะ ทุกคนมองอาซากุระ เคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตานิ่งเรียบตรงกลางห้องโถง ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมฮาโอริลายเมฆไหลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบอสใหญ่ นั่งอย่างสบายๆ อยู่ตรงนั้น มีบุหรี่มวนคาบอยู่ที่มุมปาก มือถือไฟแช็กเงินแบบเก่า จุดไฟขึ้นมาเบาๆเปลวไฟที่กระพือจุดบุหรี่ให้ติด เขาสูบเข้าไปคำหนึ่ง พ่นควันออกมาเป็นสายหมอก ดวงตาคมกริบลึกล้ำของเขาหรี่ลงเล็กน้อยที่นิ้วกลางและนิ้วนางข้างขวาของเขาสวมแหวนอยู่สองวง วงหนึ่งสีดำ อีกวงหนึ่งสีขาวในชั่วขณะที่สายตาของอาซากุระ เคนสบกับสายตาของชายหนุ่มคนนี้ หัวใจของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย เมื่อครั้งที่ชายหนุ่มคนนี้นำคนไปกวาดล้างกลุ่มยามาโมโตะที่โอซาก้า ก็มีสายตาแบบนี้เหมือนกัน……เขาสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย ก้าวเดินไปตรงกลางห้องโถง แล้วคุกเข่าลงกับพื้น“ผู้ช่วยรองหัวหน้าแก๊งเงามรณะ หัวหน้ากลุ่มยามาโมโตะ อาซากุระ เคน มาพบบอ
