สใหญ่ครับ”ชายหนุ่มคนนั้นคาบบุหรี่ มองเขาเงียบๆ ไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไรเลย บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบและกดดันในความเงียบที่เหมือนความตายนี้ ความกดดันทางจิตใจของอาซากุระ เคนก็เพิ่มขึ้นอีก เขารู้สึกถึงสายตาคมกริบของชายหนุ่มคนนี้ที่จ้องมอง เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นบนหน้าผาก“บอสครับ ครั้งนี้ผมมาเพื่อรายงานเรื่องหนึ่งให้ท่านทราบ เมื่อไม่กี่วันก่อน ตระกูลซามุกาวะจากคันโตได้ส่งคนมา……”อาซากุระ เคนคุกเข่าอยู่กับพื้น เล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด ในห้องโถงมีเพียงเสียงเล่าของเขาเท่านั้นท่ามกลางควันบุหรี่ที่พวยพุ่ง ชายหนุ่มคนนั้นคาบบุหรี่ สายตาเปล่งประกายบารมีของผู้เป็นราชาอย่างเบาบางเขาเพียงแค่มองอาซากุระ เคนเงียบๆ ฟังทุกอย่างอย่างสุขุม…………เสิ่นชิงจู่ตอนนี้รู้สึกหงุดหงิดมากคำพูดของชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นนั้น เขาไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียวพูดถึงตอนนี้ เขามาอยู่ที่สถานที่บ้าๆ นี่เกือบปีกว่าแล้ว นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนนั้น เสิ่นชิงจู่ก็ยังคงงุนงงอยู่เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกอย่างถึงได้พัฒนามาถึงจุดนี้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยหนึ่งปีก่อนเสิ่นชิงจู่ตื่นขึ้นมาบนชายฝั่งของโยโกฮาม่า มองไปรอบๆ อย่างงุนงงความรู้สึกของเขาตอนนั้นเหมือนกับหลินชีเยี่ย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่านี่คือที่บ้าบออะไร……แต่ตอนนั้นเป็นเวลากลางคืน หลังจากเสิ่นชิงจู่ลอยมาถึงฝั่ง ไม่มีใครพบเขา เขาจึงเ
