ตกดึกสายน้ำแม่น้ำโยโดะไหลเชี่ยวกรากไปตามลำน้ำ บนถนนสองฝั่งมีคนเดินผ่านไปมาเพียงไม่กี่คน ทุกคนดูเร่งรีบราวกับกำลังรีบกลับบ้านในตอนนั้นเอง ที่มุมมืดแห่งหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำ มือข้างหนึ่งพลันโผล่ขึ้นมาจากกระแสน้ำเชี่ยวกราก คว้าจับอิฐที่ยื่นออกมาข้างๆจากนั้นร่างหนึ่งก็กระโดดขึ้นจากแม่น้ำ ท่ามกลางเสียงน้ำกระเซ็นเบาๆ ก่อนจะลงจอดอย่างมั่นคงบนฝั่งหลินชีเยี่ยยืนอยู่ในความมืด ตัวเปียกโชกไปทั้งร่าง หยดน้ำไหลลงมาตามชายเสื้อคลุม เขาวางกล่องสีดำลงบนพื้นแล้วถอดหน้ากากซุนหงอคงออก พลางถอนหายใจยาวหลังจากคมดาบยักษ์นั้นฟาดลงมาใต้สะพานยามาซากิ เขาใช้ [แสงรำไรห้วงทมิฬ] เคลื่อนย้ายตัวเองไปยังแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตรทันที ภายใต้สายตาจับจ้องค้นหาของสิ่งลี้ลับนั้น เขานิ่งเฉยราวกับก้อนหินแข็งทื่อ ปล่อยให้ตัวเองลอยไปตามกระแสน้ำแม่น้ำโยโดะเป็นเวลานานในตอนที่ใช้ [แสงรำไรห้วงทมิฬ] เขาคิดจะเคลื่อนย้ายตัวเองขึ้นฝั่งทันที แต่เมื่อคิดดีๆ แล้ว เขาไม่รู้ตำแหน่งของผู้โจมตี อีกทั้งยังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบข้าง หากรีบขึ้นฝั่งแล้วถูกศัตรูพบตัวในช่วง ‘เออีไอโอยู หยุด!’ เขาก็จะตกอยู่ในอันตรายดังนั้น เขาจึงยอมลอยคออยู่ในแม่น้ำดีกว่าที่จะขึ้นฝั่งทันที อย่างน้อยหากอยู่ในน้ำร่องรอยทั้งหมดของเขาก็ถูกซ่อนไว้อย่างดีหลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ส่วนไหนของโอซาก้า หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาก็ก้าวเดินไ
