ปหาคนเดินถนนที่อยู่ไม่ไกล“ขอโทษครับ ไปโดทงโบริทางไหนครับ?”คนเดินถนนเห็นหลินชีเยี่ยตัวเปียกโชก ก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังบอกทางอย่างสุภาพสิ่งเร่งด่วนที่สุดของหลินชีเยี่ยคือต้องไปรวมตัวกับยูรินะที่แยกกันไว้ก่อน แต่เงินที่ติดตัวเขามาก็ให้คนขับแท็กซี่ไปหมดแล้ว ดังนั้นการนั่งแท็กซี่จึงเป็นไปไม่ได้ โชคดีที่ที่นี่ไม่ไกลจากโดทงโบรินัก แม้จะเดินก็สามารถไปถึงได้ภายในเวลาอันสั้นหลินชีเยี่ยเดินไปพลางนึกถึงดาบที่ฟาดลงมาจากฟ้านั้นไปพลางดาบนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้อย่างแน่นอน และหากเป็นผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ ฝ่ายนั้นก็ควรจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเพื่อรับการคุกเข่าคำนับ……เมื่อพิจารณาจากดาบสีดำนั้น หลินชีเยี่ยคาดว่าคนที่ลงมือน่าจะเป็นหนึ่งในเจ้าของเก้าดาบมากาตสึ และเจตนาของอีกฝ่ายก็ชัดเจน นั่นคือต้องการสังหารเขาแต่ในตอนที่ดาบนั้นฟาดลงมา ภายในขอบเขตการรับรู้ของพลังจิตของเขาไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย บางทีเก้าดาบมากาตสึของอีกฝ่ายอาจจะสามารถใช้พลังได้จากระยะไกลมากๆ‘คนที่ฟันดาบใส่ฉันเป็นใครกันแน่?’หลินชีเยี่ยคิดไปคิดมา คนที่รู้ว่าเขาอยู่บนสะพานยามาซากิและมีความแค้นกับเขา ดูเหมือนจะมีแค่ซามุกาวะ สึคาสะเท่านั้น‘ทายาทตระกูลซามุกาวะคนนี้ เป็นถึงเจ้าของเก้าดาบมากาตสึด้วยเหรอ…’ผ่านไปสักพัก หลินชีเยี่ยก็มาถึงทางเข้าโดทงโบริในที่สุดแม้จะเป็นเวลาดึกดื่นแล้ว ถนนสายนี้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความทันสมัยก็ยังดูคึกคักเป็
