นพิเศษ แม้ว่าคนเดินถนนจะไม่มากนัก แต่ป้ายไฟนีออนที่เรียงรายอยู่สองข้างทางก็ยังคงส่องท้องฟ้ายามค่ำคืนให้สว่างไสว จนทำให้คนมองตาลายไปหมดพลังจิตของหลินชีเยี่ยกวาดมองไปรอบๆ แล้วเขาก็หันหลังเดินไปยังทิศทางหนึ่งข้างถนนที่สว่างไสว มีตรอกเล็กๆ คดเคี้ยวไปมา แม้แต่แสงนีออนอันเจิดจ้าก็ไม่อาจส่องถึงถนนแคบๆ มืดๆ สายนี้ได้ มันเหมือนเงาที่ไม่มีใครสนใจของถนนสายนี้ ดำรงอยู่ในความมืดอย่างโดดเดี่ยวที่มุมตรอกนี้ มีเด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดกิโมโนลายดอกซากุระเก่าๆ นั่งขดตัวอยู่ข้างถังขยะ ซุกหน้าลงบนหัวเข่าคล้ายจะหลับไปแล้วมุมปากของหลินชีเยี่ยปรากฏรอยยิ้มอย่างจนใจ เขาค่อยๆ เขย่าตัวเด็กหญิง “ยูรินะ ตื่นเถอะ”ยูรินะตกใจตื่นจากการหลับใหลในทันที เธอเหมือนลูกแมวที่ถูกทำให้ตกใจ ร่างกายถอยหลังโดยอัตโนมัติ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาปกป้องตัวเองเมื่อเธอเห็นชัดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เม้มริมฝีปาก กางแขนออกแล้วกอดหลินชีเยี่ยไว้ทันที ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย“พี่ชิจิยะ หนูนึกว่าพี่จะไม่กลับมาแล้ว……” เสียงอ่อนหวานของเธอมีน้ำสะอื้นเล็กน้อย ดังขึ้นข้างหูของหลินชีเยี่ย“เจอปัญหานิดหน่อย แต่แก้ไขหมดแล้ว”“พี่บาดเจ็บไหม?”“ไม่”“งั้นก็ดีแล้ว” ยูรินะพยักหน้า “หนูทำตามที่พี่บอก หลบกล้องวงจรปิดมาที่นี่ แล้วก็รออยู่ตรงนี้ตลอด ไม่ได้ไปไหนเลย”“มีคนเห็นเธอไหม?”“ตอนมาไม่มี แต่ตอนที่หนูซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ มีลุงคนหนึ่ง เขาเ
