ินข้าวที่ร้านเมื่อกี้นี้” ยูรินะจำเขาได้ในทันที“หนูน้อย เขาเป็นอะไรกับเธอเหรอ?” ลุงมองสำรวจหลินชีเยี่ยที่ถือกล่องดำสองใบ สวมเสื้อโค้ทสีดำ และมีสีหน้าเย็นชา แล้วถามอย่างแปลกๆ“เขา……” ยูรินะคิดสักครู่ “เขาเป็นพี่ชายฉัน”“อ๋อ ที่แต่ก่อนหนูไม่ยอมไปกินข้าวที่ร้านกับลุง เพราะต้องรอพี่ชายนี่เอง” ลุงทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจ เขาหันไปมองหลินชีเยี่ยแล้วพูดอย่างไม่พอใจ “เฮ้! เธอนี่เป็นพี่ชายประสาอะไร ทำไมถึงดูแลน้องสาวตัวเองไม่ดีเลย ลุงเห็นหนูน้อยนั่งยองๆ อยู่ตรงนี้ตั้งแต่บ่ายแล้ว น่าสงสารจริงๆ!”สีหน้าของหลินชีเยี่ยดูอึดอัดเล็กน้อยลุงมองหลินชีเยี่ยที่เปียกปอนไปทั้งตัว แล้วมองยูรินะที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง จึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา“พวกเธอสองคน ถ้าไม่มีเงินกินข้าว ก็มากินที่ร้านลุงเถอะ……วันนี้ในครัวยังมีวัตถุดิบเหลืออยู่เยอะ ทิ้งไปก็เสียเปล่า ลุงไม่คิดเงินพวกเธอหรอก”
