ทันทีที่พูดประโยคนั้นออกไป บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบลงเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เดินผ่านมาต่างเพ่งพินิจยูรินะ แล้วหันไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับเพื่อนตำรวจหญิงคนนั้นชะงักไปชั่วขณะ แล้วรีบเปิดสมุดบันทึกในมือ ก่อนจะยื่นให้เด็กหญิง“กรุณาเขียนชื่อ หมายเลขประจำตัว และข้อมูลติดต่อของคุณลงในนี้ด้วยค่ะ รวมถึงผู้ติดตามด้วยนะคะ”หลังจากยูรินะเขียนข้อมูลของตัวเองเสร็จ หลินชีเยี่ยก็รับสมุดบันทึกมา เขียนชื่อ ‘อาซาบะ ชิจิยะ’ ลงไป ส่วนหมายเลขและข้อมูลติดต่อนั้น เขาเขียนขึ้นมาส่งๆตำรวจหญิงกวาดตามองสมุดบันทึกแวบหนึ่ง แล้วเก็บมันไว้ จากนั้นก็พาคนทั้งสองเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ“เชิญทางนี้ค่ะ”ทั้งสองเดินตามตำรวจหญิง ผ่านระเบียงทางเดินหลายสาย ในที่สุดก็มาถึงห้องแคบๆ ห้องหนึ่งในห้องนี้มีชั้นวางโลหะเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ บนชั้นวางแต่ละอันมีของแปลกๆ วางอยู่มากมาย ทั้งเข็มขัดสร้อยคอ โทรศัพท์มือถือ ต่างหู……หน้าชั้นวางมีรหัสและชื่อเจ้าของเดิมแปะไว้ตำรวจหญิงตรวจสอบรหัสในเอกสาร เดินไปที่ชั้นวางอันหนึ่ง หยิบตะกร้าออกมา แล้วยื่นให้ยูรินะ“นี่คือสิ่งของที่ยูริ โคกูเท็ตสึทิ้งไว้ค่ะ กรุณารับไว้ด้วย ถ้าไม่มีปัญหาอะไรกรุณาเซ็นชื่อตรงนี้ แล้วไปรับอัฐิของเขาที่ห้องถัดไปนะคะ”หลินชีเยี่ยกวาดตามองตะกร้า ข้างในมีของไม่กี่อย่างและล้วนเป็นของธรรมดาไฟแช็ค แหวนวงหนึ่ง โทรศัพท์มือถือที่แตกละเอียด และกระเป๋าสตางค์ใบหนึ่ง“มีแค่นี้เหรอ
