ครับ?” หลินชีเยี่ยถาม“ใช่ค่ะ นี่คือของทั้งหมดที่พบในตัวเขา”ยูรินะกวาดตามองสิ่งของทั้งสี่ชิ้น สายตาหยุดอยู่ที่แหวนวงนั้นครู่หนึ่ง ดวงตาฉายแววซับซ้อนแหวนวงนี้เหมือนกับที่อยู่บนนิ้วของแม่เธอ เป็นแหวนแต่งงานของพวกเขาทั้งสอง“เข้าใจแล้วค่ะ” ยูรินะเซ็นชื่อในเอกสารส่งมอบ เก็บของทั้งสี่ชิ้นแล้วเดินตรงไปยังห้องถัดไปทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยุดฝีเท้า“อ้อ ฉันขอถามหน่อยได้ไหม……” ยูรินะหันไปมองตำรวจหญิงแล้วเอ่ยเสียงเบา “ทำไมเขาถึงถูกหมายจับ แล้วเขาถูกจับได้ยังไง?”ตำรวจหญิงชะงัก ลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะตอบ“เหตุผลที่เขาถูกหมายจับเป็นความลับ ไม่สามารถเปิดเผยได้ แต่เขาถูกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์สังหารด้วยตัวเองตำรวจแค่รับผิดชอบงานส่วนที่เหลือเท่านั้น”ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์……หลินชีเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ยูรินะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เธอพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องข้างๆไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็อุ้มโถใส่เถ้ากระดูกออกมา“เรากลับกันเถอะ” ยูรินะพูดกับเด็กหนุ่มคนทั้งสองถือสิ่งของไม่กี่ชิ้นและโถใส่เถ้ากระดูกออกจากสถานีตำรวจ มองดูตึกสูงมากมายและรถที่แล่นผ่านไปมาภายนอก ยูรินะรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก“เป็นอะไรไป?” หลินชีเยี่ยถาม“ไม่มีอะไร” ยูรินะกอดโถใส่เถ้ากระดูกพลางส่ายหน้า “สุดท้ายก็ยังไม่รู้ความจริงอยู่ดี……”หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว ผลลัพธ์แบบนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของเขาอามามิยะ ฮารูกิเคย
