“ยังคิดถึงเรื่องพ่อของเธออยู่เหรอ?”“ค่ะ” ยูรินะพยักหน้า “หลายปีมานี้ ฉันไม่ค่อยมีความรู้สึกดีๆ กับเขาเลย อีกทั้งยังคิดว่าเขาติดหนี้แล้วหนีไปไม่ยอมใช้ ทำให้ฉันกับคุณย่าสึรุต้องระหกระเหิน ยิ่งทำให้ฉันเกลียดเขามากขึ้น……แต่ครั้งนี้ฉันกลับพบว่า เขาดูไม่เหมือนกับที่ฉันเข้าใจเลย ทั้งเรื่องหนี้สิน หมายจับ การตามล่าของแก๊งยากูซ่า และการไล่ล่าของทางการ……บางทีเบื้องหลังเรื่องนี้อาจจะไม่ง่ายอย่างที่ฉันคิดก็ได้”หลินชีเยี่ยพยักหน้าเห็นด้วย“ดังนั้น เธอตั้งใจจะ……”“ไปโอซาก้า” ดวงตาของยูรินะเปล่งประกายแน่วแน่ “ไม่ว่าจะยังไง ฉันจะไปรับของที่เขาทิ้งไว้ และไปดูเขาเป็นครั้งสุดท้าย บางที……อาจจะได้รู้เรื่องราวในอดีตของเขาบ้าง”“ได้” หลินชีเยี่ยถามต่อ “แล้วคุณย่าสึรุล่ะ? ท่านยอมให้เธอไปเหรอ?”“ฉันคุยกับคุณย่าดีแล้ว แม้ว่าท่านจะไม่อยากให้ฉันไปเสี่ยงอันตราย แต่ฉันก็ยืนกราน สุดท้ายท่านก็ยอมแพ้ บอกให้ฉันระวังตัวด้วย” ยูรินะพูดต่อ “ฉันจองบ้านพักคนชราให้คุณย่าสึรุแล้ว จ่ายเงินครบหมดแล้วด้วย พรุ่งนี้จะมีคนมารับท่านไป”“บ้านพักคนชรา?” หลินชีเยี่ยชะงัก “เธอจองไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”ยูรินะก้มหน้านิ่ง “วันที่ฉันพยายามฆ่าตัวตาย……”“เธอวางแผนเรื่องหลังฆ่าตัวตายไว้หมดแล้วเหรอ?” คราวนี้หลินชีเยี่ยแปลกใจ “ฉันนึกว่าเธอแค่คิดสั้นฆ่าตัวตายเฉยๆ”ยูรินะส่ายหน้า “ช่วงนั้น พวกอันธพาลตามหาฉันเหมือนคนบ้า บ้านก็โดนทุบ ยังดักรอฉันตามทางแยก
