“ขอโทษด้วยนะคะ บ้านรกนิดหน่อย” ยูรินะเอ่ยอย่างรู้สึกผิด“ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของพวกยากูซ่าที่มาค้นใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยกวาดตามองไปรอบๆ “แม้แต่ฐานโคมไฟก็รื้อ…พวกมันเป็นโจรหรือไง?”“ที่นี่รกกว่าตอนที่ฉันกลับมาครั้งล่าสุดเสียอีก หลังจากนั้นพวกเขาคงมาอีกหลายครั้ง” ยูรินะถอนหายใจหลินชีเยี่ยพยักหน้า แล้วใช้พลังจิตตรวจสอบทั่วทั้งบ้านอย่างละเอียดหากบ้านหลังนี้ซ่อนอะไรไว้จริง อาจจะหลบการค้นหาของพวกยากูซ่าได้ แต่ไม่มีทางหลุดรอดจากการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ยแน่นอน พลังจิตของเขาสามารถค้นหาได้ทุกซอกทุกมุม ไม่มีจุดบอดใดๆยูรินะสวมรองเท้าวิ่งเข้าไปในบ้าน เดินไปมาในห้อง สักพักก็หยิบอัลบั้มรูปออกมาจากพื้นห้องนอน แล้วก็หยิบหนังสือพิมพ์ที่ถูกพลิกกระจุยกระจาย ค่อยๆ พับเก็บอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หยิบปิ่นปักผมมาอีกสองสามอันสิ่งของที่เธอหยิบล้วนเป็นของชิ้นเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ส่วนของชิ้นใหญ่อย่างโทรทัศน์ ตู้เย็น เธอแทบไม่มองด้วยซ้ำ เพราะพวกเขากำลังจะหลบหนีไปที่อื่น ไม่สามารถขนของชิ้นใหญ่พวกนี้ออกไปอย่างโจ่งแจ้งได้ มันจะต้องทำให้คนอื่นสงสัยเป็นแน่พลังจิตของหลินชีเยี่ยได้ค้นหาทั่วทั้งบ้านแล้ว แต่กลับไม่พบอะไรเลย ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงบ้านธรรมดาๆหลังหนึ่งเท่านั้น“บ้านหลังนี้ แม่ของเธอทิ้งไว้ให้เหรอ?” หลินชีเยี่ยนั่งอยู่บนโซฟา มองยูรินะที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่แล้วถาม“ใช่ค่ะ เป็นบ้านที่แม่ทิ้งไว้” ยู
