รินะครุ่นคิด “แต่ในใบทะเบียนบ้าน ดูเหมือนจะเขียนชื่อคนอื่นนะคะ”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว “ทำไมบ้านของตัวเองถึงต้องเขียนชื่อคนอื่นด้วยล่ะ?”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เรื่องพวกนี้ฉันเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เอง ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับฉันเลย”หลินชีเยี่ยครุ่นคิด“เอ๊ะ?” ยูรินะมองโทรศัพท์บนโต๊ะ ดวงตาฉายแววสงสัย“เป็นอะไรเหรอ?”“ตั้งแต่สี่วันก่อน มีเบอร์หนึ่งโทรมาทุกวันเลยค่ะ” ยูรินะเปิดดูบันทึกการโทร พลางพูดอย่างสงสัย “แถมเลขสามตัวท้ายของเบอร์นี้เป็น 110……นี่มันเหมือนเบอร์สถานีตำรวจไม่ใช่หรือคะ? ส่วนตรงกลางเป็น 06 ดูเหมือนจะเป็น……รหัสพื้นที่ของโอซาก้า?”ยูรินะพูดอย่างไม่แน่ใจนักทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้นกริ๊ง~!เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เด็กหญิงตกใจ เธอเซถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วหันไปมองหลินชีเยี่ยคนหลังลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้เธอ“ในเมื่อเป็นโทรศัพท์จากตำรวจ ก็รับสายดูสักหน่อยก็ได้”ยูรินะเดินเข้าไปรับโทรศัพท์แล้วกดปุ่มลำโพง[สวัสดีค่ะ ที่นี่สถานีตำรวจโอซาก้า ขอสอบถามว่าคุณคือ ยูรินะ พลเมืองรุ่นที่สี่ หมายเลข 42857494 ใช่ไหมคะ?]ยูรินะชะงัก “ใช่ค่ะ ฉันเอง……”เด็กหญิงเพิ่งพูดประโยคนี้จบก็เริ่มรู้สึกเสียใจ เมื่อสองวันก่อนตอนที่เธอพยายามฆ่าตัวตายที่ชายหาด เธอได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงไปแล้ว ตอนนี้การเปิดเผยตัวตนต่อหน้าตำรวจก็ไม่ต่างอะไรกับการมอบตัว……ไม่สิ
