อดกาล ฉันก็ต้องไปโอซาก้าเหมือนกัน ถ้าเธออยากไปรับของตกทอดของเขา ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอก็ได้เธอลองคิดดูให้ดีนะ”พูดตามตรง ความกังวลแบบนี้ของยูรินะ หลินชีเยี่ยไม่สามารถเข้าใจได้ เพราะเขาแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ของตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร ไม่ต้องพูดถึงการได้เจอกันครั้งสุดท้ายยูรินะเก็บของอย่างใจลอย แล้วเอาไปใส่ในกล่องกระดาษ ก่อนจะเดินตามหลินชีเยี่ยไปทางตู้คอนเทนเนอร์ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดหมายท้องฟ้ามืดแล้ว บนพื้นที่รกร้างอันมืดมิด มีคุณย่าผมขาวโพลนคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูตู้คอนเทนเนอร์ท่ามกลางลมหนาวเย็น ในมือของเธอถือโมบายกระดาษรูปนกกระเรียน ราวกับกำลังอธิษฐานอะไรบางอย่าง“คุณย่าสึรุ” ยูรินะเห็นร่างนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหา“ยูรินะจัง!” คุณย่าสึรุเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเด็กหญิงวิ่งมาหา ดวงตาขุ่นมัวพลันเปล่งประกายด้วยความยินดี “ในที่สุดหลานก็กลับมาแล้ว! ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณย่า ฉันแค่หลงทางข้างนอก แล้วก็… พี่คนนี้พากลับมา” ยูรินะชี้ไปที่หลินชีเยี่ยพลางพูดเด็กหนุ่มยิ้มอย่างสุภาพ แล้วยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้างหงเหยียนและเฮยถง ไม่เข้าไปรบกวนภาพอันอบอุ่นของคนทั้งสองหลังจากที่กอดกันแล้ว ยูรินะก็ถือขนมและของหวานที่หลินชีเยี่ยให้มา เดินกลับเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์กับคุณย่าสึรุอย่างร่าเริง ส่วนหลินชีเยี่ยก็หาข้ออ้างแล้วออกมาก่อนตู้คอนเทนเนอร์เล็กๆ นั้น อยู่กันสองคนก็แน่นแล้ว ถ้าเขาพาหง
