บทที่ 162 เมิ่งฝานผู้เหินเวหาด้วยวิชาคุมกระบี่
เมิ่งฝานและเย่ชิงอวี๋ ทั้งคู่ต่างเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับเทียนหยวน ความรวดเร็วในการลงมือนั้นย่อมมิต้องพูดถึง
เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ทั้งสองก็มาถึงภูเขาโฉวงยวิ๋น
ทว่าเมื่อมาถึงที่นี่ พวกเขากลับต้องชะงักงันไปเล็กน้อย
เพราะภูเขาโฉวงยวิ๋นแห่งนี้ มิใช่เพียงยอดเขาโดด ๆ ลูกเดียว แต่เป็นเทือกเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องกัน
การจะค้นหาร่องรอยบางอย่างในพื้นที่กว้างใหญ่เช่นนี้ นับว่าเป็นเรื่องยากยิ่ง
อีกทั้งข้อมูลที่สืบมาได้ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพียงข่าวลือ ยังไม่มีผู้ใดเคยเห็นซากศพทารกด้วยตาตนเอง
แน่นอนว่าย่อมไม่มีผู้ใดมานำทางให้พวกเขา!
ดังนั้นในแง่หนึ่ง การค้นหาครั้งนี้จึงมิต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทร
“ดูท่าครานี้พวกเราจะมาเสียเที่ยวเสียแล้ว” เมิ่งฝานมองดูเทือกเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาพลางเผยรอยยิ้มขื่นออกมา
เย่ชิงอวี๋เองก็มีสีหน้าจนใจมิต่างกัน
หากเป็นเพียงยอดเขาลูกเดียว พวกเขายังพอจะค้นหาตั้งแต่ตีนเขาจนถึงยอดเขาได้รอบหนึ่ง
แต่พอเป็นเทือกเขาเช่นนี้… ช่างจัดการได้ยากนัก!
