วออกกรรไกรอย่างไม่ใส่ใจ ชนะกระดาษของโฮชิมิ โชตะคนหลังทำเสียงฮึดฮัด ก่อนจะพูดว่า “อีกรอบ!”“ค้อน กรรไกร กระดาษ!!”คราวนี้ โฮชิมิ โชตะชนะ“ค้อน กรรไกร กระดาษ!!”รอบสุดท้าย ค้อนของจิ้งจอกสาวชนะกรรไกรของโฮชิมิ โชตะชายหนุ่มทรุดตัวลง ทั้งร่างทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงด้วยท่าทางสิ้นหวังในชีวิตตรงกันข้าม จิ้งจอกสาวเอามือปิดปากหัวเราะเบาๆ เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาตรงหน้าโฮชิมิ โชตะ ใช้นิ้วเชยคางเขาขึ้นอย่างยั่วยวน ดวงตาสีทองหรี่ลงเล็กน้อยเธอโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของโฮชิมิ โชตะ กลิ่นหอมโชยผ่านแก้มของเขา เธอกระซิบแผ่วเบาด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน“โชตะแพ้แล้ว……วันนี้ โชตะต้องเชื่อฟังพี่สาวนะ~”เธออุ้มโฮชิมิ โชตะขึ้นจากเสื่อทาทามิราวกับอุ้มลูกไก่ ใต้เสื้อคลุมสีแดงบางๆ เผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามเป็นระยะ เธออุ้มโฮชิมิ โชตะ ค่อยๆ เดินไปยังเตียงใหญ่……ชายหนุ่มนอนอยู่ในอ้อมกอดของจิ้งจอกสาว ยอมจำนนในการต่อต้าน ดวงตาว่างเปล่ามองเพดาน เหมือนปลาเค็มที่สูญเสียความฝัน“ขอโทษนะ อามามิยะ……” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “วันนี้ ฉันแพ้อีกแล้ว……ฮือฮือฮือ……”……ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินชีเยี่ยและยูรินะเดินมาถึงหน้าประตูบานหนึ่งนี่เป็นที่อยู่อาศัยที่พบเห็นได้ทั่วไปในญี่ปุ่น เป็นบ้านสองชั้นพร้อมสวนเล็กๆ ในสวนมีการปลูกดอกไม้และพืชพรรณต่างๆ แต่เนื่องจากไม่มีใครดูแลมานาน ตอนนี้หญ้าจึงรกชันยูรินะมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไ
