ในขณะที่หงเหยียนและเฮยถงกำลังจัดการพื้นที่ หลินชีเยี่ยเดินอย่างสุขุมไปยังกลางโกดังที่ยูรินะนอนอยู่คนที่ยืนอยู่ข้างยูรินะและกำลังเตรียมตัดนิ้วมือคือโซระทาโร่ เขาขมวดคิ้ว ในมือถือมีดสั้น พุ่งเข้าหาหลินชีเยี่ยอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังหลินชีเยี่ยมองชายตรงหน้าแวบหนึ่ง ในวินาทีที่มีดกำลังจะถึงตัว หลินชีเยี่ยก็เบี่ยงตัวเบาๆ เล็กน้อย ใช้เข่ากระแทกจนมีดสั้นในมือโซระทาโร่หลุดกระเด็น แล้วเตะเขาออกไปไกลหลายสิบเมตรเหมือนกระสอบทราย ร่างกระแทกกับผนังโกดังเสียงดังตุ้บ แล้วร่วงลงพื้นทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนยูรินะเห็นเพียงภาพพร่าเลือน ในชั่วพริบตา ชายร่างกำยำหนักกว่าสองร้อยกิโลกรัมก็นอนหมดสติอยู่ที่มุมโกดังแล้วเมื่อหลินชีเยี่ยเดินมาถึงข้างยูรินะ ทางด้านหงเหยียนก็จัดการพื้นที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ในโกดังเหลือเพียงพวกเขาสามคน ไม่มีใครยืนอยู่ที่นั่นอีก มีเพียงแอ่งเลือดที่ค่อยๆ ไหลมารวมตัวกันอยู่ที่ประตูโกดังแม้ไม่ได้ใช้ผนึกต้องห้าม พวกเขาก็จัดการกลุ่มอันธพาลพวกนี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงห้าวินาทีอิวาไม ยูซูเกะที่เห็นลูกน้องถูกฆ่าต่อหน้าม่านตาหดเกร็ง เขานั่งแข็งทื่ออยู่บนโซฟาหนังสีดำ มองหงเหยียนและเฮยถงที่อยู่มุมโกดังด้วยความตกใจ ริมฝีปากสั่นระริก“พวกแก… เป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน?!”เมื่อเทียบกันแล้ว วิธีการสังหารของหลินชีเยี่ยและเฮยถงยังดูเหมือนมนุษย์ปกติ แต่การแสดงออกของหงเหยียนนั้นเกินกว่า
