ที่มนุษย์จะเข้าใจได้ ประกอบกับดวงตาสีทองที่มีรูม่านตาตั้ง การถูกเรียกว่าสัตว์ประหลาดก็ไม่แปลกหลินชีเยี่ยไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่ก้มลงมองยูรินะที่นอนอยู่บนพื้น ยื่นมือออกไปและถามเบาๆ ว่า“เจ็บไหม?”ยูรินะมองชายที่สวมหน้ากากแปลกๆ ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย กว่าจะได้สติก็ผ่านไปพักใหญ่ เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปจับมือของหลินชีเยี่ย แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน“ไม่เป็นไรค่ะ แค่เจ็บนิดหน่อย” เธอตอบพลางมองสำรวจอีกฝ่าย‘ชุดนี้… ทำไมดูคุ้นตาจัง?’หลินชีเยี่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องขมวดคิ้วทันทีอิวาไม ยูซูเกะที่นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง มือล้วงเข้าไปในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว…“ระวัง! เขามีปืน!!”ยูรินะเห็นท่าทางของเขาจึงตะโกนขึ้นทันทีอิวาไม ยูซูเกะชักปืนลูกโม่ออกมา เล็งไปที่หลินชีเยี่ย แล้วยิ้มเย็นพร้อมกับเหนี่ยวไกปืนปัง!เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งกระสุนสีส้มเหลืองพุ่งออกจากลำกล้องปืน พร้อมกับประกายไฟเจิดจ้า พุ่งตรงไปยังศีรษะของหลินชีเยี่ย!แต่หลินชีเยี่ยราวกับรู้ล่วงหน้าถึงการเคลื่อนไหวของเขา เอียงศีรษะเล็กน้อย กระสุนนัดนั้นก็เฉียดข้างหูเขาไปอย่างเบาๆ จากนั้นร่างของเขาก็หายวับไป ราวกับเป็นวิญญาณมาปรากฏตัวต่อหน้าอิวาไม ยูซูเกะ มือคว้าลำกล้องของปืนลูกโม่นั้น แล้วบิดอย่างแรงอิวาไม ยูซูเกะยังไม่ทันได้สติจากความสุขของการยิงปืน ปืนในมือของเขาก็ถูกบิดจนเป็นเกลียวทันใดนั้น ลมฝ่ามือที่เย็นเยียบก็
