พัดผ่านข้างหูของเขา กำลังมหาศาลส่งผ่านมาปะทะแก้ม จากนั้นทั้งตัวของเขาก็ลอยออกไปจากโซฟา!หลินชีเยี่ยสะบัดมือเบาๆ มองเขาอย่างเย็นชา ค่อยๆ เดินไปหาอิวาไม ยูซูเกะที่ล้มอยู่บนพื้นอิวาไม ยูซูเกะกุมแก้มซ้ายของตัวเองด้วยความเจ็บปวด เสียงหึ่งๆ ในหูราวกับแมลงเจาะเข้าไปในสมอง ทำให้เขาไม่สามารถตั้งสติได้ ทั้งตัวล้มลงตรงนั้นอย่างงุนงัน ดวงตาเริ่มเลือนราง“ชอบตบหูเด็กเหรอ?” หลินชีเยี่ยเดินมาข้างๆ เขา ค่อยๆ ย่อตัวลง กระชากคอเสื้อดึงเขาขึ้นมา ดวงตาใต้หน้ากากซุนหงอคู่นั้นคงเปล่งประกายเย็นเยียบเพี๊ยะ!!เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังขึ้นอีกครั้ง อิวาไม ยูซูเกะถูกหลินชีเยี่ยตบลอยไปไกลสิบกว่าเมตร กลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นสองรอบ ก่อนจะหยุดลงได้อย่างยากลำบาก นอนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวสุนัขตายแน่นอนว่าหลินชีเยี่ยยังออมแรงไว้อยู่ ไม่เช่นนั้นในฝ่ามือแรก อิวาไม ยูซูเกะก็คงถูกเขาตบตายไปแล้ว แต่ตอนนี้หลินชีเยี่ยยังไม่อยากให้เขาตายเร็วขนาดนั้นเขายืนขึ้น มองไปทางเฮยถงที่อยู่ข้างๆ“ช่วยงัดปากเขาให้ฉันหน่อย ดูว่ามีข้อมูลอะไรที่มีค่าบ้างไหม”เฮยถงก้มตัวลงบนร่างของไอ้หนุ่มผมทอง มุมปากปรากฏรอยยิ้ม “ให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ”เขาเดินเข้าไปข้างหน้า ลากอิวาไม ยูซูเกะที่หมดสติไปเหมือนลากขยะ ค่อยๆ เดินไปยังห้องเล็กๆ ที่เพิ่งขังยูรินะเมื่อครู่ ปิดประตูตามหลังดังปัง ครู่ต่อมา เสียงกรีดร้องอย่างทรมานก็ดังโหยหวนออกมาจากในนั้นยูรินะตกใจหลินชีเยี่ยม
