องศพและแอ่งเลือดรอบๆ ชี้ไปที่ประตูโกดัง “ไปกันเถอะ เราออกไปคุยกันข้างนอก”ยูรินะหันไปมองห้องที่มีเสียงกรีดร้องดังออกมาเป็นระยะ แล้วหันมามองหน้ากากประหลาดของหลินชีเยี่ย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าทั้งสองเดินออกจากโกดัง เมื่อได้สูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกเข้าสู่ปอด สัมผัสกับแสงแดดอุ่นๆ ร่างกายของยูรินะที่เกร็งมาตลอดก็ผ่อนคลายลงบ้าง“คุณเป็นใคร? ทำไมถึงมาช่วยฉันเหรอคะ?” เธอเงยหน้ามองหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยใช้พลังจิตสำรวจรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีกล้องวงจรปิดแล้ว จึงก้มหน้าถอดหน้ากากออก มุมปากปรากฏรอยยิ้ม“เป็นคุณนี่เอง?!” ยูรินะตกใจเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย เธออ้าปากค้าง “คุณไม่ใช่คนหูหนวกหรอกเหรอ?”หลินชีเยี่ย “……”“……ฉันหายแล้ว” หลินชีเยี่ยตอบอย่างจนใจยูรินะดูเหมือนจะรู้ตัวว่าหลุดปากไป รีบกล่าวขอโทษหลินชีเยี่ย “ขะ… ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น……”หลินชีเยี่ยโบกมือ “จริงๆ แล้วฉันไปหาเธอที่ตู้คอนเทนเนอร์ แต่ระหว่างทางเจอคุณย่าสึรุ คุณย่าบอกว่าเธอหายตัวไป ฉันเลยตามหาเธอมาตลอดทาง”ยูรินะพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ถามอย่างสงสัย “แล้วสองคนนั้น… เป็นเพื่อนของคุณเหรอคะ?”หลินชีเยี่ยคิดสักครู่ “พวกเขาเป็นลูกน้องของฉัน”ยูรินะอ้าปากค้างด้วยความตกใจ‘ชายหญิงที่แข็งแกร่งทั้งสองคนนั้น เป็นลูกน้องของพี่ชายคนนี้งั้นเหรอ?เขาเป็นใครกันแน่?’หลินชีเยี่ยเห็นความสงสัยในแววตาของยูรินะ แต่ไม่มีท่าทีจะอธิบา
