เสียงปืนดังขึ้นในทันใด หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วขณะนั้นเขากำลังตรวจสอบสถานที่ที่พวกอันธพาลปรากฏตัวครั้งสุดท้ายผ่านกล้องวงจรปิด ใช้พลังจิตค้นหาบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงปืน เขาขมวดคิ้วทันทีสถานที่ที่เกิดเสียงปืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเท่าไรนัก และอยู่ในเขตตะวันตกของเมืองเช่นกันหงเหยียนและเฮยถงที่อยู่ข้างๆ หันมามองเขาพร้อมกัน“ไปดูกัน!” หลินชีเยี่ยพูดอย่างเด็ดขาด……แรงกระแทกอย่างรุนแรงส่งมาจากด้านหลัง ยูรินะล้มลงกับพื้นอย่างแรง ครางเบาๆ รู้สึกเจ็บแสบร้อนที่หลังเธอนอนอยู่บนพื้น ดวงตาเลื่อนลอย เสียงหึ่งๆ ยังก้องอยู่ในหู‘นั่นคือ……เสียงปืน?พวกนั้นมีปืนด้วยเหรอ?’พวกอันธพาลวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลากยูรินะขึ้นจากพื้น อิวาไม ยูซูเกะถือปืนลูกโม่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอพลางหรี่ตามองสายตาของเขากวาดมองร่างกายของยูรินะ แต่ไม่เห็นบาดแผลหรือเลือดแต่อย่างใด“ยิงไม่โดนเหรอ……แค่ตกใจล้มลงเอง?” เขาพึมพำเจตนาที่เขายิงปืนก็เพียงแค่ไม่ต้องการให้ยูรินะหนีไป ไม่ได้ตั้งใจจะยิงเธอให้ตาย ถ้าเธอตายจริงๆ เขาก็จะแย่ไปด้วย ดังนั้นตอนยิงเขาจึงเล็งไปที่จุดที่ไม่อันตรายถึงชีวิตแม้ว่ามือจะสั่นทำให้ยิงไม่โดน แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน“ยายหนูนี่ กล้าดีนักนะ? กล้าวางแผนหลอกฉัน” อิวาไม ยูซูเกะเดินเข้าไปใกล้ คว้าผมของเธอ จ้องตายูรินะอย่างดุร้าย แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “เก่งนักก็วิ่งต่อสิ?”ยูรินะเม้มปาก ไม่ตอบอะไร“ลากกลับ
