ไป ล็อกประตูไว้ พวกแกสองคนเฝ้าข้างนอก ระวังตำรวจด้วย” อิวาไม ยูซูเกะหันหลังเดินเข้าโกดัง สั่งลูกน้องรอบๆเสียงปืนนัดนั้นดึงดูดเหล่าอันธพาลแทบทั้งหมดในละแวกนั้นมา มีประมาณ 30 – 40 คน พวกเขารีบทำตามคำสั่งของอิวาไม ยูซูเกะ ลากยูรินะเข้าไปในโกดัง แล้วค่อยๆ ปิดประตูใหญ่ที่หนักอึ้งยูรินะถูกลากกลับมาที่พื้นปูนกลางโกดังอีกครั้ง อิวาไม ยูซูเกะเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้วย่อตัวลงบีบแก้มเธอแล้วยกใบหน้าน้อยๆ ขึ้น“ฉันจะถามเธอครั้งสุดท้าย พ่อแม่ของเธอทิ้งของมีค่าหรือของพิเศษอะไรไว้ให้เธอบ้างไหม?” ดวงตาของอิวาไม ยูซูเกะเย็นชาอย่างที่สุดยูรินะจ้องตาเขาแล้วพูดทีละคำอย่างชัดเจน“ไม่มี… ไม่มีอะไรเลย!”อิวาไม ยูซูเกะจ้องมองเธอครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ หลับตาลง ลุกขึ้นยืนแล้วกลับไปนั่งบนโซฟาหนัง“โซระทาโร่”“ครับ ลูกพี่!” อันธพาลหน้าตาดุร้ายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เขา“ตัดนิ้วมือเธอซะ” เขาพูดเสียงเย็น“ครับ!”โซระทาโร่พยักหน้า เขาชักมีดออกมาจากเอว แล้วยิ้มเยาะอย่างเย็นชาขณะย่างเข้าหายูรินะที่นอนอยู่บนพื้นยูรินะมองชายที่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าซีดเผือดเธอไม่ใช่วีรสตรีที่กล้าหาญไม่กลัวตาย เธอเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสองสิบสามปี ตอนนี้เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะตัดนิ้วมือของเธอ น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้าตาอย่างห้ามไม่อยู่……ตอนนี้เธอไม่มีทางถอยหรือวิธีการใดๆ เหลืออยู่แล้ว มีเพียงความสิ้นหวัง
