ไม่มีที่สิ้นสุดในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ หวาดกลัว โกรธแค้น และไม่เข้าใจเธอไม่เข้าใจว่าทำไม ทั้งๆ ที่เธอสวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าอย่างจริงใจ ขอร้องให้เทพแห่งโชคลาภขับไล่สิ่งชั่วร้ายรอบตัวเธอนับครั้งไม่ถ้วน และคืนชีวิตที่สงบสุขให้เธอ… แต่ทำไมผลลัพธ์ถึงเป็นแบบนี้?แม้แต่ตอนที่เธอเพิ่งออกมาจากศาลเจ้า ยังอยู่ภายใต้สายตาของท่านเทพ ก็ถูกคนพวกนี้จับตัวมา ทรมานอย่างแสนสาหัส หรือจริงๆ แล้วเทพเจ้ามองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้เหรอ?‘เทพเจ้า… มีอยู่จริงเหรอ?’ยูรินะล้มลงกับพื้นอย่างไร้ที่พึ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม ค่อยๆ หลับตาลงปัง!!ในขณะที่โซระทาโร่กำลังจะลงมือ ประตูโกดังก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วทุกคนต่างตกตะลึง หันขวับไปมองยังต้นเสียงทันทีประตูเหล็กของโกดังถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ราวกับเป็นกระดาษ เศษเหล็กร่วงกราวลงพื้น ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วลอยละล่องท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอกที่หน้าประตู หญิงผมแดงในชุดพยาบาลสีฟ้ายืนอยู่ ดวงตาสีทองเรียวยาวจ้องมองทุกคนในโกดังอย่างเย็นชามือขวาที่กำแน่นค่อยๆ คลายออกเมื่อครู่นี้ หมัดเดียวของเธอทำลายประตูเหล็กจนพังยับเยินเธอเบี่ยงตัวถอยหลังครึ่งก้าว ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม ราวกับกำลังรอใครบางคนในชั่วขณะต่อมา ร่างในเสื้อโค้ทสีดำล้วงมือในกระเป๋า สวมหน้ากากซุนหงอคง ค่อยๆ เดินออกมาจากม่านฝุ่นที่ลอยอยู่กลางแสงแดดสายตาของเขากวาดมองอันธพาลหลายสิบคนในโกดัง ก่อน
