งหน้าต่าง นอกจากกล่องกระดาษที่กำลังจะเน่าไม่กี่ใบแล้ว ก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยยูรินะสูดหายใจลึก ขดตัวเบาๆ ค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ประตูเหล็กของห้องจัดการเธอแนบหูกับประตูเหล็ก กลั้นหายใจ เพ่งสมาธิฟังเสียงจากด้านนอกด้านนอกประตูมีเสียงหัวเราะและด่าทอดังแว่วมา ทว่าอยู่ห่างจากประตูบานนี้มาก อาจจะอยู่แถวประตูใหญ่ของโกดัง ฟังจากเสียงแล้วน่าจะมีสามถึงสี่คน คงเป็นคนที่ได้รับคำสั่งจากอิวาไม ยูซูเกะให้เฝ้าอยู่ตรงนั้นหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยูรินะก็อ้าปาก คายหมากฝรั่งสีชมพูก้อนใหญ่ออกมา ดูเหมือนจะเป็นหมากฝรั่งสองก้อนที่เคี้ยวรวมกันเธอพลิกตัว ใช้มือที่ถูกมัดไพล่หลังคว้าหมากฝรั่งก้อนนั้น แล้วแกะมันออก หยิบใบมีดคัตเตอร์ขนาดเล็กออกมาจากข้างในเธอจับใบมีดนั้นไว้ที่ปลายนิ้วอย่างระมัดระวัง พิงร่างกับผนัง จ้องมองประตูเหล็ก แล้วค่อยๆ ใช้ใบมีดตัดเชือกหยาบที่มัดข้อมือนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยูรินะถูกจับตัวมา ก่อนหน้านี้เธอเคยถูกจับมาสองครั้งแล้ว ครั้งแรกเป็นตอนที่ลูกน้องของอิวาไมยูซูเกะมาหาเธอครั้งแรก ตอนนั้นเธอไม่กล้าต่อต้าน จากนั้นอิวาไม ยูซูเกะก็นำใบรับรองหนี้ออกมาบังคับให้เธอช่วยพ่อใช้หนี้ เขาให้เวลาเธอช่วงหนึ่ง แล้วก็ปล่อยตัวเธอไปยูรินะกลับมาถึงบ้าน ในขณะที่คิดว่าจะหาเงินก้อนนี้ได้อย่างไรเธอก็มองหาที่พักอื่นไปด้วย เพราะเธอรู้ดีว่าที่อยู่ของเธอถูกเปิดเผยแล้ว หากยังอาศัยอยู่ที่นั่น เธอจะต้องถูกตามอีกแน่นอนยู
