รินะไม่กลัวพวกเขา แต่คุณย่าสึรุอายุมากแล้ว เธอไม่อาจให้ท่านต้องตกใจเช่นนี้ได้ อีกทั้งเธอก็ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง หลังจากจัดการให้คุณย่าสึรุพักอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ชั่วคราวแล้ว ยูรินะก็กลับมาที่บ้านอีกครั้ง ค้นหาทุกอย่างในบ้าน พยายามหาของมีค่าที่สามารถขายได้ แต่ก็ไม่พบอะไรเลยเหมาะเจาะกับที่ตอนนั้น ลูกน้องของอิวาไม ยูซูเกะก็บุกเข้ามาอีก พาตัวยูรินะไป แล้วก็พลิกบ้านจนพังยับเยินการถูกจับครั้งที่สองนี้ เธอก็ยังไม่มีเงินติดตัว จึงถูกซ้อมอย่างรุนแรงหลังจากนั้น ยูรินะก็ไม่เคยกลับบ้านอีกเลย เธออาศัยอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์กับคุณย่าสึรุ พยายามหลบสายตาผู้คนอย่างสุดความสามารถ ใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนหนูแต่ไม่คาดคิดว่า ในที่สุดเธอก็ถูกพบอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอฉลาดขึ้นแล้วที่ร้านขายของชำในศาลเจ้า ยูรินะใช้เงินหนึ่งพันห้าร้อยเยนที่มีติดตัว ซื้ออมยิ้มสี่อัน เสื้อกันฝนสีดำห้าตัว ผงพริกรสเผ็ดจัดหนึ่งถุง หมากฝรั่งสองก้อน และใบมีดคัตเตอร์หนึ่งอัน สองอย่างแรกเพื่อสร้างความสับสนให้กลุ่มคนเหล่านั้นและหลบหนี ส่วนสามอย่างหลังเผื่อเหตุฉุกเฉิน ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้ยูรินะตัดเชือกที่มัดมือและเท้า ลุกขึ้นยืน แล้วย่องไปที่ประตูอย่างระมัดระวังโครงสร้างของโกดังนี้เรียบง่ายมาก มีทางออกเพียงประตูหน้าที่เดียว นั่นหมายความว่าหากเธอต้องการออกไป ก็ต้องบุกฝ่าออกไปเท่านั้น ยูรินะคิดว่าจะรอให้มืดกว่านี้ เมื่อพวกอันธพาลเห
