ล่านั้นเผลอ แล้วค่อยแอบออกไป……แต่ความหวังของเธอก็พังทลายลงในที่สุดจากนอกประตู เสียงของอิวาไม ยูซูเกะดังขึ้นอีกครั้ง และกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว“ลากเธอออกมา คราวนี้ฉันจะต้องทำให้เธอพูดให้ได้!” เสียงของอิวาไม ยูซูเกะเย็นชาอย่างที่สุดหัวใจของยูรินะสั่นสะท้าน เด็กสาวรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เธอยืนอยู่ที่ประตู รีบหันกลับไปมองหาอะไรบางอย่างในห้องมืดมิดนี้หากอิวาไม ยูซูเกะเปิดประตูเข้ามาแล้วพบว่าเธอหลุดจากเชือก เขาจะต้องทุบตีเธออีกอย่างแน่นอน แล้วใช้วิธีอื่นพันธนาการเธอไว้ หากเป็นเช่นนั้น การเตรียมการทั้งหมดของเธอก็จะสูญเปล่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอดวงตาของยูรินะเป็นประกายในความมืดอิวาไม ยูซูเกะเปิดประตู ข้างในมืดสนิท เขาเพิ่งก้าวเข้าไปได้ก้าวเดียว ลังกระดาษก็ถูกครอบลงมาบนหัวของเขาอย่างแรง!จากนั้นมีบางอย่างชนเขาหนึ่งที แล้ววิ่งออกไปนอกประตู ยังปิดประตูดังปังอีกต่างหาก ทิ้งให้เขาถูกขังอยู่ในห้องแคบๆ คนเดียวอิวาไม ยูซูเกะดึงลังกระดาษออกจากหัว เขาเพิ่งเข้ามาจากข้างนอกที่สว่าง ดวงตายังปรับสภาพไม่ทันกับความมืดรอบตัว มองไม่เห็นอะไรเลย แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงสบถด้วยความโกรธ คลำหาที่จับประตูในความมืดยูรินะที่สวมชุดกิโมโนลายดอกซากุระสีดำเก่าๆ วิ่งออกจากห้องนั้น แล้วพุ่งตัวไปที่ประตูใหญ่ของโกดังอย่างบ้าคลั่ง เหล่าอันธพาลที่เห็นภาพนั้นล้วนตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงตะโก
