ร่างบอบบางของยูรินะกระแทกกับพื้นปูนซีเมนต์ ส่งเสียงทุ้มหนัก เลือดสายหนึ่งไหลลงมาจากหน้าผาก เธอขดตัวด้วยความเจ็บปวดอิวาไม ยูสึเกะหรี่ตาลงเล็กน้อย“ฉันจะถามเธออีกครั้ง เธอมีอะไรที่จะใช้ชำระหนี้แทนพ่อของเธอไหม?” เสียงเย็นชาก้องไปทั่วโกดังยูรินะนอนคว่ำอยู่บนพื้น มือกำแน่น เธอกัดฟันพูดทีละคำ“ไม่มี”อิวาไม ยูสึเกะมองเธอเงียบๆ เป็นเวลานาน แล้วลุกขึ้นจากโซฟาสีดำ หันหลังเดินออกไปนอกโกดัง พร้อมกับพูดกับพวกอันธพาลว่า“ขังเธอไว้ ห้ามใครเข้าใกล้ ห้ามให้อาหาร ปล่อยให้เธออดอาหารสองวัน ถ้ายังคิดไม่ออกว่าจะเอาอะไรมาใช้หนี้ก็ขายเธอไปชินจูกุซะ”“ครับ! ลูกพี่!”พวกอันธพาลตอบพร้อมกันอิวาไม ยูสึเกะเดินออกจากโกดัง มองท้องฟ้าสีครามเหนือศีรษะ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาก็สูดหายใจลึก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วโทรหาเบอร์หนึ่ง“คุณไอ ผมอิวาไม ยูสึเกะครับ”“ขออภัยอย่างสูงครับ! ครั้งนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้า ดูเหมือนเด็กผู้หญิงคนนี้จะไม่รู้อะไรจริงๆ ผมไม่……”“ครับ! ครับ! ท่านด่าถูกแล้ว ขอโทษอย่างมากครับ! ขอโอกาสผมอีกครั้งเถอะครับ!”“ไม่ครับ ผมขอร้องละ โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งด้วยเถอะครับ!” เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของอิวาไม ยูสึเกะ สีหน้าซีดเล็กน้อย “พรุ่งนี้… พรุ่งนี้ผมต้องถามสิ่งที่ท่านต้องการออกมาให้ได้แน่นอน! โปรดให้โอกาสผมเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเถอะครับ!”“ขอบคุณครับ! ขอบคุณมากครับ! ผมจะต้อง…
