ร?เขามองไปที่หยดเลือดสองหยดที่แข็งตัวบนพื้น ดวงตาหรี่ลง สีหน้าพลันหม่นหมองยูรินะ… คงเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ……ซ่า!!น้ำทะเลเย็นเฉียบหนึ่งถังสาดลงมา ยูรินะที่นอนอยู่บนพื้นลืมตาขึ้นทันทีเธอไอออกมาอย่างรุนแรง ผมเปียกชื้นกระจายอยู่ด้านหลัง น้ำทะเลไหลลงมาตามชายกิโมโนสีดำหยดลงบนพื้นรวมตัวกันเป็นแอ่งน้ำหลังจากไอมาพักใหญ่ ยูรินะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองสำรวจรอบๆ ผ่านดวงตาที่เปียกชื้นที่นี่เป็นโกดังขนาดใหญ่ สูงประมาณสามเมตรกว่า หน้าต่างบนผนังถูกปิดด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ มีเพียงแสงแดดสลัวส่องเข้ามาได้ ทำให้สภาพแวดล้อมภายในโกดังมืดครึ้มรอบตัวเธอ มีชายวัยผู้ใหญ่ยืนกระจัดกระจายอยู่ราวยี่สิบกว่าคน ก้มหน้าเล่นไม้เบสบอล มีดสั้น หรือท่อเหล็กในมือ บางครั้งก็ยิ้มให้ยูรินะ ดูโหดเหี้ยมน่ากลัวเบื้องหน้าเธอ มีโซฟาหนังสีดำตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ ขอบโซฟามีรอยหลุดลอก เผยให้เห็นฟองน้ำด้านใน ไม่รู้ว่าเป็นของมือสองที่หามาจากร้านขายของเก่าที่ไหนบนโซฟาหนัง ชายคนหนึ่งอายุราวสี่สิบกว่าสวมเสื้อฮาวาย ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน“เจอกันอีกแล้วนะ ยูรินะจัง” ชายคนนั้นยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้ายูรินะแล้วนั่งยองๆ สร้อยคอทองคำเส้นใหญ่บนคอส่องประกาย “การตามหาเธอ ไม่ง่ายเลยนะ ใช่ไหม?”ยูรินะมองใบหน้าที่ดูโหดร้ายนั้น พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่น่าเสียดายที่มือทั้งสองถูกมัดไว้ด้านหลัง ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้“อิวาไม ยูสึเกะ
