……” ยูรินะเอ่ยปากอย่างโกรธเกรี้ยว “ปล่อยฉันนะ!”“ได้สิ” อิวาไม ยูสึเกะยิ้ม “ใช้หนี้ที่ติดค้างทั้งหมด แล้วฉันจะปล่อยเธอไปเดี๋ยวนี้”“ฉันไม่ได้ติดหนี้นาย!”“ไม่เหรอ?” อิวาไม ยูสึเกะลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน หยิบกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า สะบัดมันแล้ววางลงตรงหน้าของยูรินะ “ดูสิ บนนี้เขียนไว้ชัดเจนว่า ยูริ โคคุเท็ตสึ เป็นหนี้สามล้านเยน ด้านล่างยังมีลายเซ็นและลายนิ้วมือของพ่อเธอด้วย……”“หนี้ที่เขาก่อไว้ข้างนอก ทำไมฉันต้องมาใช้คืนด้วย!” ยูรินะจ้องตาอิวาไม ยูสึเกะอย่างโกรธเกรี้ยว “ครอบครัวของเราตัดขาดจากคนเลวที่ทิ้งเมียทิ้งลูกคนนี้นานแล้ว พวกนายอยากได้เงิน ก็ไปหาเขาเองสิ!”“พวกเราก็อยากจะไปหาเขาให้ใช้หนี้เหมือนกัน……” อิวาไม ยูสึเกะพูดอย่างเกียจคร้าน “แต่พวกเราทำไม่ได้นี่พวกเราจะไปโอซาก้าแล้วลากเขาออกมาจากโลงศพ ให้เขาคายเงินให้พวกเราได้ยังไงล่ะ?”เมื่อได้ยินประโยคนั้น ยูรินะก็ชะงักไปชั่วขณะเธอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าดูเลื่อนลอยเมื่อมองอิวาไม ยูสึเกะ “นายว่าอะไรนะ?”“อาชญากรระดับนักล่า ยูริ โคคุเท็ตสึ ถูกตำรวจวิสามัญฆาตกรรมเมื่อสี่วันก่อน เธอไม่ได้ดูข่าวเหรอ?” อิวาไม ยูสึเกะเลิกคิ้วเล็กน้อย “พวกเรากับตำรวจตามหามันมาห้าปี ก็ยังหาร่องรอยไม่เจอ สุดท้ายก็ได้รับข่าวแบบนี้……พวกเราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันนะ ก็เขายังเป็นหนี้พวกเรา ล้านเยนอยู่ คงจะเรียกคืนได้ยากแล้ว”อิวาไม ยู
