สึเกะเก็บใบรับรองหนี้ แล้วกลับไปนั่งบนโซฟาสีดำ ไขว่ห้างแล้วมองยูรินะด้วยรอยยิ้ม“แต่ลูกต้องใช้หนี้แทนพ่อ นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา เมื่อพ่อเธอตายแล้ว เงินก้อนนี้เธอก็ต้องเป็นคนใช้คืนสิ”“แต่ฉันไม่มีเงิน”“เรื่องนั้นฉันไม่สน” อิวาไม ยูสึเกะพูดอย่างเฉยเมย “ไม่มีเงิน ก็เอาสิ่งของที่มีมูลค่าเท่ากันมาแลก เช่นอสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ หรือ……สมบัติบางอย่างที่พ่อแม่เธอทิ้งไว้ให้สิ?”“ฉันบอกไปแล้วไง! ที่บ้านฉันไม่มีอะไรเลย!” ยูรินะกัดฟันแน่น ตะโกนเสียงดัง “บ้านหลังเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันตอนนี้ก็ถูกพวกของนายล้อมไว้แล้ว ฉันกลับบ้านยังไม่ได้เลย นายจะให้ฉันทำยังไงอีก?!”สีหน้าของอิวาไม ยูสึเกะค่อยๆ มืดครึ้มลง“เสียงดังจังเลยนะ” เขาแค่นเสียงเย็นชา “ตบปากมันซะ”ในบรรดาอันธพาลที่อยู่ข้างหลังยูรินะ ชายร่างกำยำก้าวออกมา เขายิ้มอย่างโหดเหี้ยม มองยูรินะที่ล้มอยู่บนพื้นคว้าคอเสื้อของเธอ ยกขึ้นสูงราวกับจับลูกไก่ แล้วกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง
