าว บนอกของมันมีป้ายชื่อเปล่งประกายแวววาว‘008’หมีขาวเดินออกจากห้องขังอย่างเก้ๆ กังๆ เกาหัวราวกับยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นมัน……ถูกขายไปแล้วใช่ไหม?สิ่งลี้ลับตัวอื่นที่อยู่ในห้องขัง เห็นหมีขาวประทับมือแล้วได้รับอิสรภาพอย่างง่ายดาย ก็รู้สึกกระวนกระวายใจแน่นอนว่าสิ่งที่พวกมันเห็นก็คือหมีขาวเดินออกมาจากห้องขังและยืนอยู่ข้างนอกเท่านั้น…พวกมันไม่รู้หรอกว่า หมีขาวเพียงแค่เดินออกจากห้องขัง เข้าสู่การควบคุมของนายจ้างใจดำคนหนึ่งหลินชีเยี่ยเพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องขังถัดไป ยังไม่ทันพูดอะไร นกสีเทาที่อยู่บนพื้นก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน“ฉันอยากมีชีวิตอยู่”หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้น“ทำงานบ้านเป็นไหม?”…เมื่อหลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูกสองชั่วโมงที่ผ่านมา เขาเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลที่ขยันขันแข็ง สัมภาษณ์สิ่งลี้ลับจากภูมิภาคต่างๆ ที่มีความสามารถและบุคลิกแตกต่างกันอย่างบ้าคลั่ง แม้จะใช้เวลานานขนาดนี้ เขาก็สัมภาษณ์สิ่งลี้ลับได้ไม่ถึงเจ็ดสิบตัวเพราะการสื่อสารกับพวกมันนั้นยากลำบากมากพวกสิ่งลี้ลับที่ฉลาดอย่างหมีขาวและนกสีเทายังพอไหว แต่สิ่งลี้ลับหลายตัวที่ตามมา แม้จะมีพลังแข็งแกร่ง แต่ดูไม่ค่อยฉลาดนัก ถามว่าทำงานบ้านเป็นไหม พวกมันก็ตอบว่าเป็นแค่การทำลายบ้าน ถามว่ามีความสามารถพิเศษอะไรพวกมันก็บอกว่าเก่งแค่การผสมพันธุ์และออกลูก……ถ้าไม่เห็นว่าท่าทางของพวกมันยังดูจริงใจอยู่บ้าง ห
