ลินชีเยี่ยคงทำลายวิญญาณพวกมันไปนานแล้วนอกจากสิ่งลี้ลับหัวรั้นไม่กี่ตัวที่ถูกหลินชีเยี่ยกำจัดไป สิ่งลี้ลับกว่าเจ็ดสิบตัวส่วนใหญ่ถูกรับเข้าเป็นผู้ดูแลหมายเลขผู้ดูแลก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึง 078 หลินชีเยี่ยไม่มีเวลามอบหมายงานและปลูกฝังวัฒนธรรมองค์กรให้พวกมันทีละตัว จึงโยนภาระทั้งหมดให้หลี่อี้เฟยจัดการตอนนี้ หลี่อี้เฟยถือเป็นหัวหน้าผู้ดูแลตัวจริงแล้ว แม้แต่สิ่งลี้ลับที่แข็งแกร่งขั้นอนันต์ ก็ต้องเรียกเขาอย่างนอบน้อมว่าพี่เฟยหรือผู้จัดการหลี่หลินชีเยี่ยลุกขึ้นนั่งจากพื้น มองดูท้องฟ้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย“ท่านผู้อำนวยการ กำลังรออะไรอยู่หรือคะ?” หงเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามอย่างสงสัย“รอคนสองคน……” หลินชีเยี่ยพูดช้าๆ “แต่ดูเหมือนว่าพวกเธอคงยังไม่กลับมาในตอนนี้”หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง หลินชีเยี่ยก็วางถุงพลาสติกไว้หน้าตู้คอนเทนเนอร์ ทิ้งโน้ตแปะไว้ที่ประตู มองดูตู้คอนเทนเนอร์แคบๆ นั้นเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังเดินไปทางเมืองหลินชีเยี่ยจะไม่รออยู่ที่นี่ตลอด ถ้าวันนี้พวกเธอไม่อยู่ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ได้ แต่ขนมและของหวานในถุงสะดวกซื้อคงอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้ จึงต้องวางไว้หน้าประตูตู้คอนเทนเนอร์ ให้พวกเธอกินให้เร็วที่สุดเมื่อกลับมาอามามิยะ ฮารูกิให้เงินหลินชีเยี่ยมาสองแสนเยน เขาเก็บค่าอาหารและค่าเดินทางไว้บางส่วน ตั้งใจจะเอาที่เหลือทั้งหมดให้พวกเธอ แต่ถ้าพรุ่งนี้เอามาให้พวกเธอด้วยตัวเองคงจะดีกว่าหลินชี
