เยี่ยพาหงเหยียนเดินผ่านไปสองถนน ก็เห็นหญิงชราผมขาวโพลนนั่งอยู่บนบันไดริมถนนเพียงลำพัง มองสี่แยกที่รถราพลุกพล่านอย่างเหม่อลอย“คุณย่าสึรุ?” หลินชีเยี่ยเห็นร่างนั้นแล้วตกใจเล็กน้อยคุณย่าสึรุดูเหมือนจะได้ยินเสียงของเด็กหนุ่ม จึงหันหน้ามาอย่างแข็งทื่อ ดวงตาขุ่นมัวค่อยๆ สว่างขึ้น เธอเอามือยันเข่า พยายามลุกขึ้นจากบันไดอย่างสุดแรง ร่างกายทั้งหมดสั่นเทาเล็กน้อยหลินชีเยี่ยรีบเดินเข้าไปประคองเธอ คุณย่าจับมือเขาแน่น ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ “คุณเป็น… เพื่อนของยูริน้อยใช่ไหม?”
