วเธอกลับมา ตามด้วยเสียงลมหวีดหวิวดังขึ้นข้างหู เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่แก้ม หูขวาก็มีเสียงอื้ออึง!เลือดไหลซิบจากมุมปากของเด็กหญิงแก้มขวาของยูรินะปรากฏรอยฝ่ามือแดงก่ำ ดวงตาของเธอพร่ามัว แม้จะเป็นเช่นนั้น เธอก็ยังกัดฟัน พยายามสุดกำลังที่จะหนีไป แต่แขนถูกชายคนนั้นบีบไว้แน่น ไม่ว่าเธอจะพยายามดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่อาจหลุดพ้น“จะหนีเหรอ?” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ “เอาสิ หนีต่อไปสิ?”เขายกมือขึ้น ตบหน้ายูรินะอีกครั้ง……หลินชีเยี่ยถือถุงพลาสติก เดินมาที่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ แล้วเคาะประตูเบาๆไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้เคาะประตูต่อ แต่ใช้พลังจิตตรวจสอบตู้คอนเทนเนอร์แทน ดวงตาฉายแววฉงนไม่มีใครอยู่เหรอ?หลังจากที่หลินชีเยี่ยยืมเงินจากอามามิยะ ฮารูกิ เขาก็แวะซื้ออาหารและของใช้จำเป็นมาด้วย ยูรินะช่วยชีวิตเขาจากทะเลและช่วยให้เขาหนีการไล่ล่าของตำรวจ แถมยังยอมให้เขาซึ่งเป็นคนแปลกหน้าพักในตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งคืน……หลินชีเยี่ยเป็นคนที่รู้จักบุญคุณคนเสมอ ก่อนหน้านี้เขาไม่มีเงิน จึงจำเป็นต้องจากไปทั้งแบบนั้น แต่ตอนนี้มีเงินแล้ว จึงต้องกลับมาตอบแทนน้ำใจของพวกเธอทั้งสองแต่เขาไม่คิดว่าเมื่อกลับมา ทั้งสองคนจะไม่อยู่บ้านจากการจัดวางข้าวของในตู้คอนเทนเนอร์ ดูเหมือนพวกเธอไม่ได้ย้ายออกไป น่าจะแค่ออกไปข้างนอกชั่วคราวและจะกลับมาในไม่ช้าหลินชีเยี่ยนั่งลงที่หน้าประตูตู้คอนเทนเนอร์อย่างอดทน วางถุงไว้ด้านข
