หญิงชราและเด็กหญิงเดินไปถึงเสาโทริอิสีแดงของศาลเจ้า ค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมจากนั้นพวกเธอก็ลุกขึ้นยืน เดินผ่านเสาโทริอิไปยังอ่างน้ำที่เรียกว่าชูซุยะ ใช้กระบวยไม้ตักน้ำล้างมือและบ้วนปากแล้วจึงเดินไปยังรูปปั้นไดโกกุเตน ซึ่งเป็นเทพเจ้าองค์แรกของเทพแห่งโชคลาภทั้งเจ็ดหน้ารูปปั้นมีคนเข้าแถวยาวแล้วเสียงกระดิ่งใสกังวานดังก้องในศาลเจ้า ทั้งสองค่อยๆ เดินตามแถวไปจนถึงหน้ารูปปั้นไดโกกุเตนยูรินะและคุณย่าสึรุยืนเคียงข้างกัน พวกเขาโค้งคำนับต่อหน้ารูปปั้น จากนั้นยูรินะก็เอื้อมมือไปจับกระดิ่งที่แขวนอยู่เหนือศีรษะแล้วเขย่าเบาๆกริ๊ง!เสียงกระดิ่งดังขึ้น เธอหยิบเหรียญห้าเยนจากกระเป๋าใส่ลงในกล่อง เป็นสัญลักษณ์แห่งการผูกพันกับเทพเจ้าพวกเธอเงยหน้ามองรูปปั้นไดโกกุเตน พร้อมกับโค้งคำนับอีกสองครั้ง ยกมือทั้งสองข้างปรบกันสองที แล้วโค้งคำนับอีกครั้ง“ท่านเทพไดโกกุเตน ผู้ทรงเมตตาและเปี่ยมด้วยพลานุภาพ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ดิฉันจะอธิษฐานต่อพระองค์พระองค์คือเทพเจ้าแห่งสงครามจากดินแดนอันไกลโพ้น พระองค์คือผู้ปราบปรามสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง พระองค์นำความสงบสุขและความเป็นสิริมงคลมาสู่โลกมนุษย์ ขับไล่โชคร้ายและลางบอกเหตุทั้งหมด… โปรดช่วยให้พวกเราห่างไกลจากภัยพิบัติและความโชคร้าย ประทานความสุขและความหวังแก่พวกเรา ขอให้แสงแห่งพรของพระองค์ส่องสว่างทั่วแผ่นดิน”ยูรินะกล่าวคำอธิษฐานของตนจบแล้วค่อยๆ ยืดตัวตรงข้างกาย คุณย่าสึรุยังคงก้
