มตัวอยู่ เส้นผมสีขาวห้อยลงมาข้างแก้มที่เหี่ยวย่น เธอพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา“ขอให้ยูริน้อยมีอนาคตที่มีความสุขและสดใส……”ยูรินะไม่ได้ยินสิ่งที่คุณย่าสึรุพูด เธอแค่ดึงชายเสื้อของคุณย่าเบาๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณย่าสึรุคะ เราต้องไปแล้ว ยังมีคนรออยู่ข้างหลังอีก”คุณย่าสึรุลุกขึ้นยืน ก่อนจะยิ้มให้เธอ แล้วเดินถอยหลังไปด้วยกันพอทั้งสองเดินมาถึงประตูศาลเจ้า ก็เห็นว่าฝั่งตรงข้ามถนนมีคนสี่ห้าคนกำลังรวมตัวกันอยู่ พวกเขาจุดบุหรี่ คุยกันไป พลางกวาดตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างพอยูรินะเห็นพวกเขา ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที!คุณย่าสึรุมองเธอด้วยความสงสัย จึงถามว่า “ยูริน้อย เป็นอะไรไป ไม่สบายเหรอ?”“ไม่……ไม่มีอะไรค่ะ” ใบหน้าของยูรินะซีดเผือดลงเล็กน้อยเธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นพูดกับคุณย่าสึรุอย่างจริงจัง “คุณย่าสึรุคะ หนูอยากไปซื้อของที่ร้านแถวนี้หน่อย คุณย่ากลับไปก่อนได้ไหมคะ?”คุณย่าสึรุชะงักไป“คุณย่ากลับไปก่อนได้ไหมคะ?” ยูรินะพูดซ้ำอีกครั้ง สีหน้าดูร้อนรนเล็กน้อย“ได้……”คุณย่าสึรุไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่พยักหน้ายูรินะฝืนยิ้ม เธอโบกมือให้คุณย่าสึรุ แล้วรีบวิ่งไปยังร้านเล็กๆ ข้างศาลเจ้า ร่างของเธอค่อยๆ หายไปจากสายตาของหญิงชราแม้คุณย่าสึรุจะรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แต่เธอก็ส่ายหน้าแล้วก้าวเดินออกไปนอกประตูศาลเจ้าเธอเดินผ่านเสาโทริอิสีแดงสด ออกไปบนถนน เดินโซเซไปทางตู้คอนเท
