นเนอร์ในตอนนี้ ฝั่งตรงข้ามของถนน พวกผู้ชายเหล่านั้นมองไปที่คุณย่าสึรุ แต่ก็รีบเบนสายตาไปอย่างรวดเร็ว สายตาที่ดุร้ายจ้องมองไปที่ประตูใหญ่อีกครั้ง พวกเขาสูดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ แล้วสบถ“ไหนบอกว่าเห็นเด็กคนนั้นเข้าไปในศาลเจ้านี่? ทำไมตอนนี้ยังไม่ออกมาอีก?”“พี่น้องคนหนึ่งเห็นเธอเข้าไปกับหญิงชราคนหนึ่ง คงไม่ผิดแน่”“ศาลเจ้านี้มีทางออกเดียว รอบๆ เป็นกำแพงสูง เธอต้องออกมาทางนี้เท่านั้น ไม่มีทางอื่นแล้ว”“รออีกหน่อย เดี๋ยวก็คงออกมา”…ศาลเจ้ายูรินะค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากร้านเล็กๆ อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นร่างของคนเหล่านั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนใบหน้าของเธอก็เหยเกทันที“ทำไมพวกเขายังอยู่……” เธอพึมพำยูรินะกวาดตามองไปรอบๆ ศาลเจ้าแห่งนี้ล้อมรอบด้วยกำแพงสีขาวสูง ไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอแม้แต่ผู้ชายสองคนยืนบนบ่ากันก็ยังไม่แน่ว่าจะปีนข้ามไปได้ โดยรอบก็ไม่มีต้นไม้ ไม่มีทางที่จะหนีออกไปโดยการปีนกำแพงได้เลยต้องเดินออกไปทางประตูหน้าเท่านั้นเหรอ…เธอขมวดคิ้วมองคนเหล่านั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“สาวน้อย ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น? จะซื้อของไหม? ถ้าไม่ซื้อก็หลีกทางให้คนอื่นด้วย!”เจ้าของร้านเห็นยูรินะยืนลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าร้าน แต่ไม่ซื้อของ แถมยังขวางทางลูกค้าคนอื่นที่จะเข้าร้าน จึงรู้สึกไม่พอใจยูรินะหันหลังกลับมา ทำท่า ‘ชู่’ ใส่เขา สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วร้าน ลังเลอย
